تشهیر «متهم»؛ از اصل ممنوعیت تا موارد اباحه قانونی
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق، دانشگاه ملایر، ملایر، ایران.
2 دانش آموخته دکترای حقوق کیفری و جرم شناسی، دانشگاه عدالت، تهران، ایران
doi
10.22124/jol.2022.21415.2248چکیده
در ماده 96 قانون آیین دادرسی 1392 بهصراحت و با شرایطی خاص تشهیر متهم از رهگذر وسایلی چون رسانههای جمعی مجاز دانسته شده و در همین راستا، در تبصره 2 ماده 353 قانون مذکور نیز انتشار جریان رسیدگی و گزارش پرونده در محاکمات علنی را که متضمن بیان مشخصات شاکی و متهم است تحت شرایط خاص تجویز گردیده است. بهعلاوه با مروری در مواد این قانون به موارد دیگری از تشهیر متهم می توان برخورد نمود. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای درصدد اثبات این موضوع هست که مطابق منابع فقهی (امامیه) و متون قانونی مجوزی برای تشهیر متهم از طرقی چون متهم گردانی یا انتشار تصاویر تار شده و شطرنجی یا انتشار حروف ابتدایی نام و نام خانوادگی متهمان وجود ندارد و علاوه بر آن، تشهیر متهم در سایه مواردی چون انتشار تصاویر نیز باید بهندرت و با رعایت شرایط ویژه انجام گیرد.