نقش آزمون‌سازی در سنجش آموخته‌های زبان‌آموز در آموزش زبان آلمانی

نویسندگان

1 استادیار گروه زبان و ادبیات آلمانی، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید بهشتی، تهران ایران

2 دانش‌آموختة کارشناسی‌ارشد رشتة آموزش زبان آلمانی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران ایران

doi
10.22059/jflr.2013.53761
چکیده

وجود اشتباه‌های زبانی زبان‌آموزان در روند فراگیری هر زبان خارجی، امری بدیهی است که دلایل مختلفی دارد، از جمله عدم تمرکز، استرس، عوامل روانی و ضعف در ارزیابی آموخته‌های زبان‌آموز. چگونگی برخورد با این پدیده و تلاش برای رفع آن در روش‌های متنوع آموزش زبان اهمیت بسیاری دارد. سیر تحول تاریخی آموزش زبان آلمانی نشان می‌دهد که کارآمدترین و مهم‌ترین روش فراگیری زبان، روش «تحلیل آموزشی» است که تلاش می‌کند با آزمون‌سازی استاندارد و کیفی تا حد ممکن از بروز خطاهای زبانی زبان‌آموزان جلوگیری و بدین‌وسیله روند یادگیری زبان را تسهیل کند. در این روش نوین، آموخته‌ها و مهارت‌های زبان‌آموز از منظر تجزیه‌وتحلیل خطا و توصیف آن‌ها بررسی می‌شود. هر چه این آزمون‌ها دقیق‌تر و هدف‌مندتر طراحی شود، سنجش آموخته‌های زبانی زبان‌آموز و تحلیل آن‌ها از نظر میزان آموخته‌ها و آنچه نیاموخته است، آسان‌تر خواهد بود. با توجه به اهمیت مهارت گفتار، نوشتار، شنیدار و خواندن در روش «تحلیل آموزشی»، آزمون‌هایی در وقت و شرایط مناسب به‌طور جداگانه یا تلفیقی طراحی می‌شود. در این جستار تلاش می‌شود ویژگی‌های هر یک از این آزمون‌ها در خصوص هر مهارت به همراه مثال بررسی و معرفی شود تا مدرس زبان با کمک و آشنایی کامل آن‌ها بتواند میزان فراگیری و آموخته‌های زبان‌آموزان را به راحتی بسنجد و از این طریق زبان آلمانی را به نحو شایسته به دانشجویان و پژوهشگران این حوزه بیاموزد.