گونهشناسی فعالیتهای آموزشی امامین کاظمین (ع) در توسعه حیات علمی و دینی شیعیان امامیه
نویسندگان
1 دانش آموخته حوزه علمیه قم، دانشجوی دکتری تاریخ تشیع دانشگاه ادیان و مذاهب
doi
10.22054/jrlat.2019.41243.1443چکیده
یکی از مؤلفههای سنجش ظرفیت تمدنی و رشد علمی و معنوی و نقش آن در هدایت جامعه بهسوی سعادت و برون رفت از بحرانها، بررسی ساختار و وضعیت کمی و کیفی نظام آموزشی است. نظام آموزشی در هر مذهبی با یک ساختاری فعالیت ادامه حیات میدهد و به تدوام نقش خود میپردازد. شیعیان نیز همانند دیگر مذاهب دارای نظام آموزشی مخصوص بوده و برای ادامه حیات و هویت خویش فعالیتهای گستردهای را بهصورت سازمان یافته انجام داده است. برای بررسی این نقش برآن شدیم تا در یکی از بحرانیترین دورانهای عصر ائمه اطهار(ع) یعنی عصر امامین کاظمین(ع) که هر دو و اصحاب آنان در فضای تقیه سیاسی بهسر میبردند، به بررسی فعالیتهای آموزشی آنان بپردازیم. در این ارزیابی به این نتایج رسیدیم که آنان با کمک اصحاب خود فعالیت علمی و آموزشی را ادامه داده و مایه حیات و هویت شیعه و تمایز این مذهب از دیگران بوده و از ممزوج شدن آنان جلوگیری کردند.