بررسی اثرات فرم شهری و عناصر هواشناسی بر آلودگی هوای تهران و تبریز
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری آب و هواشناسی، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 استادیار آب و هواشناسی، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
3 استاد آب و هواشناسی، گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 دانشیار جنگلداری، گروه جنگلداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تربیت مدرس، مازندران، ایران
doi
10.22111/gdij.2025.48916.3654چکیده
فرم شهری، به طور چشمگیری بر تولید و انتشار آلایندههای هوا تأثیر میگذارد؛ بنابراین شناخت رابطة بین فرم شهری و آلودگی هوا میتواند با بهینهسازی سیاستهای برنامهریزی و مدیریت شهری، پیامدهای مهمی در زمینة بهبود کیفیت هوا داشته باشد. هدف مطالعة حاضر بررسی ارتباط فرم شهری با غلظت آلایندههای CO، NO2، SO2، O3، PM10، PM2.5 و BC در تهران و تبریز و بازخوردهای آبوهوایی آنها در طول 2021 -2015 است. این هدف با محاسبة سنجههای سیمای سرزمین مرتبط با ویژگیهای مختلف فرم شهری شامل اندازه، شکل، تکهتکهشدگی، فشردگی و پراکندگی براساس سری زمانی دادههای کاربری اراضی ماهانه «Dynamic World» با دقت 10 متر در سامانة «گوگلارثانجین» و نرمافزار R4.3.3 و بهکارگیری تحلیل همبستگی اسپیرمن و مدلهای رگرسیون خطی چندگانه (MLR) و جنگل تصادفی (RF) محقق شد. نتایج این پژوهش نشانمیدهد که فرم شهری، نقش بسیار مهمی در تولید و انتشار آلایندههای هوا در شهرهای تهران و تبریز در طول دورة آماری مورد مطالعه ایفا کرده است. علاوه بر این، مکانیسمی که توسط آن فرم شهری بر سطح غلظت آلایندههای هوا در تهران و تبریز تأثیر میگذارد، با توجه به تفاوت در ویژگیهای منطقهای این شهرها از جمله جمعیت، شرایط آبوهوایی و ساختار صنعتی برای برخی از آلایندهها نسبتاً متفاوت است. در تهران پارامترهای هواشناسی دما، بارش و سرعت باد و در تبریز دما و سرعت باد نقش مهمی در ارتباط شاخصهای فرم شهری با غلظت آلایندههای جوی دارند