میزان انطباق الگوی توسعۀ روستایی استان لرستان با خصیصه‌های رویکرد سرزمینی

نویسندگان

1 استاد جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 دانشیار جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
10.22111/gdij.2024.48487.3641
چکیده

مناطق روستایی لرستان رویکردهای برنامه­ریزی متفاوتی را تجربه کرده­اند. هدف اکثر این برنامه­ها، رفع چالش‌های توسعه­ای و پویایی فعالیت­های اقتصادی بوده است لیکن در عمل موفقیت چندانی نداشته­اند. حال آن­که توسعۀ سرزمینی در نوع خود استراتژی جدیدی به توسعۀ روستایی است زیرا نگاه آن تحول تولیدی و تغییر نهادی- سازمانی است؛ براین اساس هدف از پژوهش حاضر ارزیابی سطح انطباق الگوی توسعۀ روستایی لرستان با ویژگی­های مورد نظر این رویکرد بوده است تا میزان پوشش نظام برنامه­ریزی منطقه از این رویکرد مشخص شود. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و به­لحاظ هدف کاربردی و بعضاً توسعه‌ای است. ابزار گردآوری آن نیز اطلاعات اسنادی، کتابخانه­ای، مشاهدات میدانی و پرسش­نامه بوده است. جهت تجزیه­وتحلیل داده­ها از نرم­افزارهای تحلیل آماری (پارامتریک) استفاده شده­است. یافته­ها نشان از آن است که خصوصیات ساختاری توسعۀ روستایی این استان به میزان خیلی­کمی مطابق با ویژگی­های رویکرد توسعۀ سرزمینی روستایی است؛ بنابراین نوع حاکمیت توسعه در قالب ابعاد ترویج کشاورزی، توسعۀ یکپارچه، بالا به پائین و پائین به بالا بوده است. در مقابل کمترین توجه این نظام به ابعاد توانمندسازی، بازیگرمحوری، هوشمندسازی و توسعۀ شبکه­ای بوده است؛ لذا پیشنهاد می­شود که در برنامه‌ریزی­های آتی توسعۀ روستایی این استان، در درجۀ اول چهارچوب توسعه در قالب قلمروها طرح­ریزی شود، سپس تأکید و توجه صرف به رفع کمبودهای داخلی، توسعۀ خدمات و تأمین نهاده­های تولید، تأکید بر برنامه­ها و طرح­های افزایش تولید و از این دست مسائل کاهش یابد

کلیدواژه‌ها