میزان انطباق الگوی توسعۀ روستایی استان لرستان با خصیصههای رویکرد سرزمینی
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22111/gdij.2024.48487.3641چکیده
مناطق روستایی لرستان رویکردهای برنامهریزی متفاوتی را تجربه کردهاند. هدف اکثر این برنامهها، رفع چالشهای توسعهای و پویایی فعالیتهای اقتصادی بوده است لیکن در عمل موفقیت چندانی نداشتهاند. حال آنکه توسعۀ سرزمینی در نوع خود استراتژی جدیدی به توسعۀ روستایی است زیرا نگاه آن تحول تولیدی و تغییر نهادی- سازمانی است؛ براین اساس هدف از پژوهش حاضر ارزیابی سطح انطباق الگوی توسعۀ روستایی لرستان با ویژگیهای مورد نظر این رویکرد بوده است تا میزان پوشش نظام برنامهریزی منطقه از این رویکرد مشخص شود. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و بهلحاظ هدف کاربردی و بعضاً توسعهای است. ابزار گردآوری آن نیز اطلاعات اسنادی، کتابخانهای، مشاهدات میدانی و پرسشنامه بوده است. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از نرمافزارهای تحلیل آماری (پارامتریک) استفاده شدهاست. یافتهها نشان از آن است که خصوصیات ساختاری توسعۀ روستایی این استان به میزان خیلیکمی مطابق با ویژگیهای رویکرد توسعۀ سرزمینی روستایی است؛ بنابراین نوع حاکمیت توسعه در قالب ابعاد ترویج کشاورزی، توسعۀ یکپارچه، بالا به پائین و پائین به بالا بوده است. در مقابل کمترین توجه این نظام به ابعاد توانمندسازی، بازیگرمحوری، هوشمندسازی و توسعۀ شبکهای بوده است؛ لذا پیشنهاد میشود که در برنامهریزیهای آتی توسعۀ روستایی این استان، در درجۀ اول چهارچوب توسعه در قالب قلمروها طرحریزی شود، سپس تأکید و توجه صرف به رفع کمبودهای داخلی، توسعۀ خدمات و تأمین نهادههای تولید، تأکید بر برنامهها و طرحهای افزایش تولید و از این دست مسائل کاهش یابد