پیشنهاد مدلی برای شکل گیری شهرهای دوستدار کودک(مورد مطالعه، کلانشهر مشهد)
نویسندگان
1 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22111/gdij.2024.46933.3585چکیده
پیشینة تجربی موجود نشانگر آن است که علیرغم تلاشهای مهم و اساسی که برای شکلگیری شهرهای دوستدار کودک به عمل آمدهاست، شهرهای اندکی در ایران و حتی جهان میتوانند ادعا کنند که به چنین هدفی دستیافتهاند. یکی از دلایل اصلی این ناکامی، عدم توجه به تمام ابعاد مهم و اساسی مورد نیاز در شکلگیری شهرهای دوستدار کودک میباشد. به این منظور، مطالعة حاضر برای پیشنهاد مدلی برای دستیابی به شهرهای دوستدار کودک در شهر مشهد به انجام رسید. روش انجام پژوهش، توصیفی-تحلیلی و برمبنای هدف کاربردی است. دادههای مورد نیاز با استفاده از پرسشنامهای که روایی و پایایی آن به تأیید رسیده بود و از نمونهای به تعداد 90 نفر از کارشناسان متخصص در حوزههای برنامهریزی شهری، علوم اجتماعی و روانشناسی گردآوری شد. دادههای گردآمده با استفاده از آمارههای استنباطی بهخصوص تحلیل عاملی-اکتشافی و تحلیل عاملی تأییدی تجزیهوتحلیل شد. یافتهها نشانداد که برای شکلگیری شهر دوستدار کودک بهترتیب سه بعد سیاسی، محیط فیزیکی و حقوق کودک امتیاز 88/0، 87/0 و 80/0 را بهخود اختصاص میدهند؛ بنابراین در صورتی که این اولویتبندی مد نظر نباشد، دسترسی به شهرهای دوستدار کودک غیر ممکن خواهد بود. آنچه تاکنون در عمل انجام شده، توجه و تأکید صرف بر بعد فیزیکی بودهاست.