«استیگما» چالش جدید در محیط بالینی در طول شیوع COVID-19: تجربیات کادر پزشکی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه پرستاری مراقبتهای ویژه، دانشکدهی پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران
2 استادیار، گروه فوریتهای پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران
3 کارشناس پرستاری، بیمارستان شهید رجایی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران
4 عضو هیأت علمی گروه روان پرستاری دانشکدهی پرستاری مهاباد، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
5 کارشناس ارشد پرستاری مراقبت ویژه، دانشگاه علوم پزشکی البرز،کرج، ایران
doi
10.48305/jims.v41.i712.0188چکیده
مقاله پژوهشیمقدمه: بیماریهای همهگیر و شیوع آنها برای سلامتی انسان تهدید بزرگی به حساب میآید که منجر به اثرات سوء سلامت روان به دلیل بروز تغییرات شدید در زندگی میشود. این مطالعه با هدف کاوش در رابطه با تجربهی استیگما در کادر پزشکی خط مقدم مبارزه با کرونا انجام شد.روشها: پژوهش کیفی حاضر به روش پدیدارشناسی هرمنیوتیک با تأکید بر روش ون مانن (van Manen's method) در مرکز آموزشی درمانی بوعلی سینای شهر قزوین، صورت گرفت. این پژوهش از اوایل آبانماه تا اوایل بهمنماه 1400 به طول انجامید، مشارکتکنندگان به شیوهی نمونهگیری هدفمند تا رسیدن به مرحلهی اشباع دادهها، مورد مصاحبه قرار گرفتند.یافتهها: مطالعهی ما نشان داد که شرکتکنندگان، سه نوع استیگمای اجتماعی، وابستگان و استیگما به خود را تجربه کردهاند. ابتدا 190 کد استخراج شد و پس از کاهش، حذف و ادغامهای صورت گرفته، 130 کد اولیه باقی ماند و در نهایت با تجزیه و تحلیل اطلاعات 8 طبقه، 63 زیرطبقه و 4 درون مایه «استیگما خود، استیگما اجتماعی، استیگما وابستگان و سازگاری با استیگما» استخراج گردید.نتیجهگیری: مشارکتکنندگان در مطالعه به کاهش همکاری در محیط کار به دلیل مواجهه کمتر با بیماران مبتلا به کووید و همچنین تغییرات در خلق همانند ایجاد ترس، استرس، اضطراب و خشم و کاهش اعتماد به نفس و احساس شرم و غیره ناشی از استیگما اشاره کردند.