تحلیل متغیرهای موثر بر توسعه شهر جدید عالیشهر بر مبنای مدلسازی ساختاری تفسیری
نویسندگان
1 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران.
2 استاد مدعو گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه خلیج فارس، بوشهر، ایران
doi
10.22111/gdij.2024.48191.3631چکیده
توسعة شهرهای جدید، به معنای گسترش و پیشرفت شهرها در جوانب مختلف از جمله؛ اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، کالبدی و زیرساختی است. این شهرها معمولاً بهمنظور جذب سرریز و کاهش فشار جمعیت مادرشهرهای منطقهای، ایجاد فرصتهای شغلی جدید، توسعة زیرساختها، بهبود کیفیت زندگی و جذب سرمایهگذاری، احداث میشوند و توسعه مییابند. پژوهش حاضر، با هدف تحلیل متغیرهای مؤثر بر توسعة شهر جدید عالیشهر انجام شده است. این پژوهش، از نظر هدف کاربردی و از نظر روش انجام آن توصیفی-تحلیلی بوده و ابزار گردآوری اطلاعات بهصورت پیمایشی با استفاده از ابزار پرسشنامه میباشد. متغیرهای مورد نظر گردآوری شده، خبرگان و متخصصان رشتههای مهندسی شهرسازی، برنامهریزی شهری و برنامهریزی منطقهای با نمونهگیری هدفمند انتخاب شده، سپس با استفاده از مدل ساختاری- تفسیری روابط پیچیده بین متغیرهای مؤثر در توسعة شهر جدید عالیشهر بررسی شده است. در پایان با بهرهگیری از تکنیک«MICMAC» نوع متغیرها با توجه به اثرگذاری و اثرپذیری بر سایر متغیرها مشخص گردیده است. نتایج نشان میدهد که متغیرهای اثرگذار، «سیاستهای دولت محلی» و «مهاجرت جمعیت روستایی» هر دو با قدرت نفوذ 23 در پایینترین سطح یعنی سطح پنجم قرار گرفتهاند. بدیهی است، امروزه دولتها بیشتر از بنگاههای خصوصی سیاستها و برنامههای مختلف خود را برای توسعة شهرهای جدید تعیین و اعمال میکنند. هر چند که لازم است این برنامهها در راستای اولویتها، اهداف، استانداردها و جذب جمعیت جدید قرار گیرد. همچنین «افزایش جمعیت شهری» و «تراکم جمعیت» متغیرهای تأثیرپذیر در بالاترین سطح یعنی؛ سطح اول با قدرت نفوذ 2 و 4 میباشند.