نظریه مبانی تلاوت معنامحور قرآن کریم امام خامنهای
نویسندگان
1 دانشجوی تفسیر تطبیقی قرآن کریم دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم قم ایران
2 استادیار جامعة المصطفی ص العالمیة، قم، ایران
doi
10.22034/qer.2024.19031.1263چکیده
یکی از شیوههای مؤثر در تبلیغ دین اسلام، تلاوت قرآن کریم با صوت و لحن زیبا است که همواره مورد توجه قرار گرفته است. تلاوت معنامحور، نوعی تلاوت است که قاری علاوه بر توجه به زیباییهای ظاهری تلاوت قرآن مانند صوت و لحن زیبا، به مفاهیم و معانی آیات و همچنین انتقال آنها به مستمعان و اثرگذاری در آنان نیز اهمیت میدهد. این نوع تلاوت، قاری را قادر میسازد تا نه تنها قرآن را به شکلی هنرمندانه و با صوت زیبا بخواند، بلکه پیامهای الهی را به شیوهای تأثیرگذار منتقل کند. برای دستیابی به تلاوت معنامحور، آشنایی و تسلط بر مبانی آن ضروری است. این نوع تلاوت، تأثیر زیادی بر قاری و مستمعان دارد و در سالهای اخیر توجه ویژهای به آن شده است. معظم رهبری نیز در بسیاری از بیانات خود در میان قاریان به این مبانی اشاره کرده و بر اهمیت آنها تأکید نمودهاند. در این پژوهش، با روش توصیفی تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای، به بررسی نظریه مبانی تلاوت معنامحور از دیدگاه ایشان پرداخته شده است و پنج مبنایی که در تلاوت معنامحور کاربرد دارند مورد بحث و بررسی قرار گرفتهاند. این مبانی شامل: 1. مبانی علوم قرآنی؛ 2. مبانی آواشناسانه؛ 3. مبانی موسیقایی؛ 4. مبانی تفسیری؛ 5. مبانی وقف و ابتدا. این مبانی بستر لازم برای فهم بهتر آیات و تلاوت قرآن با تدبر و درک را فراهم میکنند و زمینه را برای تأثیرگذاری بیشتر بر مخاطبان مهیا میسازند. برخی از این مبانی ناظر به مسائل کلی قرائت هستند و برخی دیگر به صورت مستقیم با کیفیت تلاوت قرآن در ارتباط هستند.