تبیین اثرات توانمندسازی محلّی روستاییان بر پلتفرمهای گردشگری خلّاق مطالعة موردی: مناطق روستایی شهرستان شاهرود
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی طبیعی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 پسا دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22111/gdij.2024.42034.3393چکیده
توانمندسازی روستایی، مؤثرترین روش برای افزایش بهرهوری و استفادة بهینه از ظرفیتها و تواناییهای روستائیان در راستای اهدافِ توسعة پایدار است. با توجه به اهمیت توانمندسازی روستائیان و اهمیت گردشگری خلّاق، پژوهش حاضر با هدفِ تبیین اثرات توانمندسازی خانوارهای روستایی بر گردشگری خلّاق، در شهرستان شاهرود انجام شده است. جامعۀ آماری تحقیق، روستانشینانِ شهرستان شاهرود براساس سرشماری نفوس و مسکن 1400 میباشند که براساس فرمول کوکران ازتعداد 13401 خانوار از 7 دهستان، 363 خانوار بهعنوان نمونۀ پژوهش بهدستآمد. پرسشنامه بهعنوان ابزار پژوهش، بهصورت نمونهگیری در اختیار جامعة آماری قرار دادهشد. مقدار آلفای کرونباخ بهدستآمده برای شاخصهای گردشگری خلّاق برابر 79/0 درصد و برای شاخصهای توانمندسازی 78/0 درصد بهدست آمده است. برای تجزیهوتحلیل دادهها از بستة نرمافزاری SPSS نسخه 24 و LISREL 8.8 استفاده شد. بر اساس نتایج بهدستآمده، مؤلفههای گردشگری خلّاق و توانمندسازی خانوارهای روستایی بهترتیب با میانگین 093/3 و 77/2 درصد، در حدّ مطلوب و پایینتر از حد مطلوب ارزیابی شده است و بین مؤلفههای توانمندسازی با گردشگری خلّاق روابط علّی با شاخصهای مطلوبی برازش داشت (RMSEA= 0.079). براساس یافتههای تحقیق، ارتقای مؤلفههای آموزش و آگاهیبخشی، مهارت و توسعة منابع انسانی، مالی و سرمایهگذاری، شایستگی و استقلال فردی و نهادگرایی و تشکلسازی در توسعة شاخصهای گردشگری خلّاق اثرگذار میباشند.