تأثیر ماده‌ی افزودنی گلوتاتیون بر پارامترهای بیوشیمیایی گلبول قرمز کم-لکوسیت در طول مدت ذخیره‌سازی

نویسندگان

1 استادیار، گروه بیوشیمی، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات انتقال خون، مؤسسه عالی طب انتقال خون، تهران، ایران

2 استاد خون و سرطان کودکان، گروه هماتولوژی، دانشکده‌ی پزشکی، مرکز تحقیقات انتقال خون، موسسه عالی طب انتقال خون، تهران، ایران

3 استادیار خون‌شناسی آزمایشگاهی و بانک خون، گروه ایمنی‌شناسی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 استاد ایمنی شناسی پزشکی، گروه ایمنی شناسی پزشکی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، ایران

doi
10.48305/jims.v41.i707.0054
چکیده

مقاله پژوهشیمقدمه: ضایعات ذخیره‌سازی گلبول‌های قرمز (Red blood cell) RBC، ممکن است عملکرد این سلول‌ها را به طور چشمگیری کاهش دهد. یکی از این عوارض، افزایش تدریجی استرس اکسیداتیو است که سبب تخریب RBCها در طی نگهداری آن‌ها می‌شود. این مطالعه به منظور بررسی تأثیر ماده‌ی افزودنی گلوتاتیون به عنوان یک آنتی‌اکسیدان بر تغییرات بیوشیمیایی کیسه‌های RBC کم-لکوسیت در طول ذخیره‌سازی طراحی شد.روش‌ها: مطالعه، از نوع تجربی بود و در سال 1396 در سازمان انتقال خون تهران انجام شد. تعداد 10 کیسه RBC کم-لکوسیت، طبق دستوالعمل‌های استاندارد جمع‌آوری، فرآوری و ذخیره شد. هر واحد به دو قسمت مساوی تحت تیمار با گلوتاتیون یا سرم فیزیولوژی (کنترل) تقسیم شد. نمونه‌گیری از همه‌ی کیسه‌ها طی نقاط زمانی 3، 14، 21، 35 و 42 روز پس از ذخیره‌سازی به عمل آمد. از روش الایزا برای بررسی تغییرات گلوتاتیون و 2و3-دی فسفوگلیسرات (2,3-DPG) و از روش آنزیمی برای سنجش پارامترهای بیوشیمیایی مانند لاکتات-دهیدروژناز (LDH)، غلظت لاکتات و فعالیت آنزیم گلوکز-6-فسفات-دهیدروژناز (G6PD) استفاده شد.یافته‌ها: مقدار گلوتاتیون در گروه تیمار شده و گروه شاهد به ترتیب به میزان 70 و 60 درصد مقدار اولیه بود. با افت سطح گلوتاتیون در هفته‌ی انتهایی ذخیره‌سازی، کاهش قابل توجهی در فعالیت G6PD مشاهده شد (0/05 > P). مقدار 2,3-DPG بعد 42 روز از ذخیره‌سازی، تا نزدیک به صفر کاهش یافت. سطح LDH و لاکتات در طول ذخیره‌سازی در هر دو گروه افزایش داشت (0/05 > P).نتیجه‌گیری: نتایج ما نشان داد، غیر از مقدار 2,3-DPG، مابقی معیارهای آزمایشگاهی مورد مطالعه تحت تأثیر گلوتاتیون قرار گرفتند و آنتی‌اکسیدان گلوتاتیون در کاهش استرس اکسیداتیو مؤثر بود.