اثبات شاکلۀ وجودشناسی صدرایی با شالودۀ خداشناسی در نهج البلاغه
نویسندگان
1 دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22108/coth.2017.100976.1011چکیده
در این مقاله، یکی از منابع اصلی شالودۀ فکریفلسفی ملاصدرا یافت و بررسی شده است. شاکلۀ وجودشناسی صدرالمتألهین بر مبانی بساطت، وحدت حقۀ حقیقیه، سریان وجودی و... استوار است و مطابقت بسیاری با بیانات حضرت علی(ع) در وصف خداوند متعال در نهجالبلاغه مانند مطلقیت، وحدت غیرعددی، دوگانه و منفصلنبودن خداوند از موجودات و... دارد؛ بهگونهایکه الهیات حضرت علی(ع) یکی از ارکان اصلی شاکلۀ عقل شیعی و اساس و بنیان وجودشناسی ملاصدرا است؛ ازاینرو، ساختار معنایی و محتوایی این دو نظام الهیاتی – خداشناسی حضرت علی(ع) و وجودشناسی ملاصدرا – هم به لحاظ ویژگیها و خصایص و هم به لحاظ اصول و مبانی تحلیل و بررسی شدهاند. از این بررسی و پژوهش، نتیجهای سودمند و چشمگیر حاصل شده و آن اینکه بیشتر تفکرات فلاسفۀ اسلامی خصوصاً صدرا برگرفته از کلام معصوم(ع) است و این نشاندهندۀ اصالت هویتی فلسفۀ ملاصدرا و غیریونانیبودن آن است.