پیشگامی اهلبیت (ع) در تنغیم و تاثیر آن
نویسندگان
1 استادیار گروه الهیات (علوم قرآن و حدیث)، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه گنبد کاووس، گنبد کاووس،ایران
doi
10.22034/qer.2024.9442چکیده
تفسیر صحیح و فهم دقیق قرآن، یکی از مهمترین مطالب اهلبیتb و دغدغههای دائمی مردم از زمان نزول و دریافت این معجزه جاودان به شماره میآید. این امر، نخست با دانش قرائت به عنوان اولین منبع تشنگان معرفت از سرچشمه کلام وحی پیوند خورده است. در این میان، اهلبیتb به عنوان مفسران بیبدیل کلام وحی، گاه از تنغیم به عنوان کاربرد آهنگین واژگان و عبارات قرآنی با هدف بیان مفهوم صحیح آیات بهره بردهاند. این موضوع، پژوهش کتابخانههای حاضر را بر آن داشت تا با توصیف و تحلیل گزارشهای برجایمانده از خاندان وحی، به شناسایی هویتها و کارههای قرائت آهنگین در خصوصیات مختلف پرداخت. تحقیق حاضر در پرتو روایات تفسیری که انسجامی شگفتانگیز میان نظام آوایی قرآن کریم و معنیپردازی آن وجود دارد. قرائت آهنگین کلام وحی که خود را در گرو فراز و فرودهای آوایی یا همان تنغیم است، افزون بر زینت بخشی به قرائت، زمینه ساز تداعی و درک بهتر مفاهیم آیات الهی میشود. ائمهb با در نظر داشتن این ارتباط معنادار، پیشتاز و راهگشای مفسران در کشف مقصود خطاب از قرآن کریم کریم همسنجی نغمه کلام با افاده معنادار بوده است. آنها با یادآوری اصل تبیان بودن قرآن و توانمندی کلام وحی در تبیین مراد خویش، سازواری و استواری نظام آوایی و دلالی کلام الهی را بر خوانند.