شناسایی پیشرانهای مقاومسازی مسکن و اثرات آن بر زیستپذیری مناطق روستایی مورد مطالعه: بخش مرکزی شهرستان اردبیل
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22111/gdij.2023.43715.3449چکیده
مقاومسازی مسکن یکی از موضوعاتی مهمی است که درجهت ارتقای کیفیت زندگی روستائیان بهمنظور جلوگیری از آسیبهای احتمالی برای زیستپذیرکردن روستاها مبنا قرار میگیرد. ساخت مسکن مناسب و بهبود شاخصهای آن باعث افزایش پایداری و زیستپذیری و افزایش انگیزۀ ماندگاری جمعیت روستا و مقاومت بناهای روستایی در برابر تهدیدات میشود. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثرات مقاومسازی مسکن بر زیستپذیری در مناطق روستایی انجام شده است. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی، براساس ماهیت تحلیلی و اکتشافی و رویکرد حاکم بر آن کیفی-کمّی است. جامعۀ آماری بخش مرکزی شهرستان اردبیل است. درجهت بررسی موضوع از نظرات 30 نفر از کارشناسان و متخصصان مرتبط با موضوع حاضر به روش هدفمند استفاده شد. نتایج براساس دیدگاه متخصصان درجهت شناسایی مؤلفههای پیشران مقاومسازی مسکن پس از چهار بار چرخش نشان داد از بین 30 مؤلفه، 12 مؤلفه مقاومسازی کلیدی هستند. همچنین نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین مؤلفههای مقاومسازی و زیستپذیری ارتباط مثبت وجود دارد. نتایج رگرسیون چندمتغیره نیز نشان داد مؤلفههای مقاومسازی بر زیستپذیری تأثیرگذار بوده است و 610/0 از کل واریانس زیستپذیری روستایی را تبیین میکند؛ بنابراین توجه به زیستپذیری این مناطق در قالب بهسازی و نوسازی روستا و افزایش رفاه میتواند زمینههای ماندگاری جمعیت را در مناطق روستایی فراهم کند و برای توسعۀ آن، باید ابتدا مشکلات کالبدی، فضایی نامطلوب را از بین ببرد.