تأثیر تمرینات مقاومتی و استقامتی بر بیان ژنهای درگیر در اتوفاژی عضلانی رتهای نر سالمند
نویسندگان
1 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی بجنورد، بجنورد، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی بجنورد، بجنورد، ایران
3 استادیار، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی بجنورد، بجنورد، ایران
doi
10.48305/jims.v40.i699.1016چکیده
مقاله پژوهشیمقدمه: یکی از مشکلات عمده در دوران سالمندی، سارکوپنیا یا لاغری عضلانی میباشد که با انجام تمرینات مختلف ورزشی میتوان از گسترش آن جلوگیری نمود. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تمرینات مقاومتی و استقامتی بر بیان عوامل ژنی درگیر در اتوفاژی عضلانی رتهای نر سالمند بود.روشها: در این مطالعه، تعداد 30 سر موش صحرایی نر سالمند 18 ماهه، بهطور تصادفی به 3 گروه شاهد (10 سر)، تمرین استقامتی (10 سر) و تمرین مقاومتی (10 سر) تقسیم شدند. تمرینات 5 جلسه در هفته به مدت 8 هفته انجام شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسهی تمرینی و پس از ناشتایی شبانه، تمامی موشها کشته شدند و از عضلهی دوقلوی آنها بافتبرداری صورت گرفت. سپس میزان بیان ژنهای AKT و FOXO3 با استفاده از ژن مرجع به روش Real Tim PCR اندازهگیری شد. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از آزمونهای واریانس یک طرفه و Tukey صورت گرفت.یافتهها: نتایج آزمون آنالیز واریانس نشان داد که بین گروههای تمرین مقاومتی، استقامتی و شاهد به ترتیب در مقادیر AKT و FOXO3 تفاوت معنیداری وجود دارد. نتایج آزمون تعقیبی Tukey برای هر دو پروتئین نشان داد، بین گروه «شاهد و مقاومتی» تفاوت معنیداری وجود داشت و تمرین مقاومتی، تأثیر بیشتری نسبت به تمرین استقامتی دارد.نتیجهگیری: تمرینات مقاومتی در عضلهی اسکلتی نسبت به تمرینات استقامتی بیشتر، میتوانند موجب فعالسازی مسیرهای اتوفاژی شوند. بنابراین، به نظر میرسد تمرین مقاومتی، شیوهی تمرینی مؤثرتری در بهبود بیان ژنهای درگیر در پیشبرد سارکوپنیا همراه با سالمندی داشته باشد