آسیب‌شناسی دوسالانه‌های نگارگری در ایران تحلیل و بررسی یازده دورۀ برگزاری (از سال 1372 تا 1401)

نویسندگان

1 استادیار، گروه هنرهای تجسمی و سنتی، پژوهشکده هنر، پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، تهران، ایران.

doi
10.22070/negareh.2025.19339.3419
چکیده

مقدمه: دوسالانه­‌ها نقشی مؤثر در ایجاد ارتباط میان متخصصان عرصۀ هنر و عموم مردم و نیز پویاییِ جامعۀ هنری ایفا می­‌کنند. ازاین‌رو، مشکلات و چالش‌­های موجود در روند برگزاری آن‌ها می­تواند آسیب­‌های قابل‌توجهی به این حوزه وارد کند؛ بنابراین، آسیب­‌شناسیِ برگزاریِ این دوسالانه‌­ها ضروری است.اهداف و سؤال‌ها: هدف این پژوهش، شناسایی نقاط قوت و ضعفِ دوسالانه‌­های نگارگری در ایران است تا برگزارکنندگان اصلیِ این دوسالانه‌ها، با اتخاذ موضعی راهبردی، بتوانند به شکلی بهینه و در راستای اهداف تعیین‌شده، آن‌ها را مدیریت کنند. پرسش‌های اصلی پژوهش ناظر بر این موارد است که نقاط قوت و ضعف در ساختار مدیریتی و روند اجرایی دوسالانه­‌ها چیست؟ و چه راهکارهایی برای بهبود روند موجود و رسیدن به وضعیت مطلوب می­‌توان ارائه داد؟روش‌ها: روش پژوهش، توصیفی- تحلیلی است و بر اساس مطالعۀ اسنادی و مصاحبه‌های نیمه­‌ساختاریافته (یا عمیق) انجام‌ شده است. جمع‌­آوری اطلاعات با اتکا به منابع کتابخانه­‌ای و مصاحبه با نخبگان، به‌صورت توأمان صورت گرفته و پس از مطالعۀ دقیقِ روندِ برگزاریِ یازده دورۀ گذشته، دسته‌­بندی محتواییِ مصاحبه‌ها و تجزیه‌وتحلیل داده‌­ها، آسیب­‌های موجود در این زمینه مورد شناسایی شده است.یافته‌ها و نتایج: یافته­‌های پژوهش ضمن تبیین دستاوردهای دوسالانه، به چالش­‌های متعددی همچون وابستگی به نهادهای دولتی، فقدان برنامۀ منسجم، عدم وحدت رویه و موارد مشابه را نشان می‌­دهد و به‌منظور رفع این مشکلات مهم‌­ترین راهکار، تثبیت جایگاه انجمن صنفی نگارگری است و پس‌ازآن با افزایش تولی­‌گری انجمن، سایر مشکلات، همچون فقدان برنامه، عدم وحدت رویه، حاکم شدن سلیقه جناحی، عدم شفافیت مالی و غلبۀ بخش دولتی نیز برطرف خواهد شد.