تأثیر هشت هفته تمرین استقامتی بر مقدار پروتئین KIF5B بافت عضله نعلی و بازکننده‌ی طویل انگشتان رت‌های نر سالمند نژاد ویستار

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران

2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران

3 استاد، مرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

4 استاد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده‌ی علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجائی، تهران، ایران

doi
10.48305/jims.v40.i698.0999
چکیده

مقاله پژوهشیمقدمه: هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر هشت هفته تمرین استقامتی بر مقدار پروتئین KIF5B بافت عضله‌ی نعلی و بازکننده‌ی طویل انگشتان در رت‌های نر سالمند نژاد ویستار بود.روش‌ها: تعداد 12 سر رت نر سالمند با میانگین سنی 18 تا 24 ماه و میانگین وزنی 21/29 ± 407/83 گرم و تعداد 6 سر رت جوان با میانگین سنی هشت تا ده هفته و میانگین وزنی 10/36 ± 180/67 گرم به طور تصادفی در 3 گروه 6 سری (تمرین استقامتی سالمند، شم تمرین سالمند و شم تمرین جوان) تقسیم شدند. گروه تمرین استقامتی سالمند برای هشت هفته، هر هفته 5 روز به مدت 15 تا 60 دقیقه با شدت 15-7/5 متر در دقیقه روی نوارگردان به دویدن تداومی پرداختند. برای اندازه‌گیری مقدار پروتئین KIF5B از روش الایزا و برای آزمون فرضیه‌ها از تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی Tukey استفاده شد.یافته‌ها: به دنبال سالمندی مقدار پروتئین KIF5B عضله‌ی نعلی و بازکننده‌ی طویل انگشتان به طور معنی‌داری کاهش یافت. هشت هفته تمرین استقامتی، باعث افزایش معنی‌دار مقدار پروتئین KIF5B در عضله‌ی نعلی و بازکننده‌ی طویل انگشتان نسبت به گروه شم تمرین سالمند شد. نسبت وزن عضله‌ی نعلی و عضله‌ی بازکننده‌ی طویل انگشتان نسبت به وزن بدن در گروه تمرین استقامتی نسبت به شم تمرین سالمند افزایش معنی‌دار داشت.نتیجه‌گیری: به دنبال یک دوره تمرین منظم استقامتی، مقدار پروتئین KIF5B در عضله‌ی نعلی و بازکننده طویل انگشتان و همچنین سرعت اوج دویدن رت‌های نر سالمند افزایش یافته و باعث کاهش سارکوپنیا از طریق افزایش وزن نسبی عضلات نعلی و بازکننده‌ی طویل انگشتان در آن‌ها می‌شود.