اثرات محیط رویی سلول‌های بنیادی مزانشیمی تیمار شده با کورکومین بر روی فیبروز قلبی ناشی از انفارکتوس میوکارد

نویسندگان

1 استادیار، گروه علوم تشریح، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

2 کمیته‌ی تحقیقات دانشجویی، گروه علوم تشریح، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

3 دانشیار، گروه علوم تشریح، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران

doi
10.48305/jims.v40.i698.1008
چکیده

مقاله پژوهشیمقدمه: هدف کلی از مطالعه‌ی حاضر، ارزیابی آثار حمایتی ترشحات سلول‌های بنیادی بافت مزانشیمال مغز استخوان تیمار شده با کورکومین بر روی فیبروز قلبی در موش صحرایی بود.روش‌ها: تعداد 18 سر موش صحرایی نر بالغ به صورت اتفاقی به سه گروه 6‌تایی؛ گروه شاهد سالم (نرمال‌سالین)، گروه شاهد بیمار (ایزوپروترنول)، گروه درمان (ایزوپروترنول + محیط رویی سلول‌های بنیادی تیمار شده با کورکومین) تقسیم شدند. پس از خون‌گیری، استخوان‌های ران و درشت نی جدا شده و برای کشت سلول‌های بنیادی مورد استفاده قرار گرفتند. ترشحات سلولی استخراج شده از سلول‌های مغز استخوان از طریق ورید دمی تزریق شد. همچنین نمونه‌های قلب به دست آمده، وارد فرمالین 10 درصد شد و از نظر بافت‌شناسی ارزیابی گردید. سطوح سرم لاکتات دهیدروژناز (Lactate dehydrogenase) LDH و کراتین فسفوکیناز (Creatine phosphokinase) CPK اندازه‌گیری شد.یافته‌ها: تزریق زیرجلدی ایزوپروترونول منجر به القای سکته‌ی قلبی همراه با افزایش CPK و LDH سرم خون در مقایسه با گروه شاهد طبیعی شد. در مقابل تزریق داخل وریدی محیط رویی سلول‌های بنیادی در کاهش معنی‌دار سطوح  CPKو LDH در مقایسه با گروه شاهد بیمار نتیجه داد. همچنین میزان فیبروز در گروه محیط رویی کاهش معنی‌داری نسبت به گروه شاهد بیمار داشت. اما میزان التهاب و ادم قلب در هر دو گروه، دارای تفاوت معنی‌داری با گروه شاهد بود.نتیجه‌گیری: تزریق تک دوز محیط رویی سلول‌های بنیادی مزانشیمی تیمار شده با کورکومین می‌تواند به طور قابل ملاحظه‌ای آثار مضر ایزوپروترونول را تضعیف کرده و فیبروز قلبی را کاهش دهد.