نقش هوانوردی عمومی در ایجاد گردشگری شهری پایدار جزیره کیش
نویسندگان
1 گروه گردشگری، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران، جزیره کیش، ایران
doi
10.22059/jut.2026.405420.1347چکیده
هدف این پژوهش، تبیین نقش چندوجهی هوانوردی عمومی (GA) در توسعه گردشگری شهری پایدار جزیره کیش و تدوین مدلی مفهومی برای آن بود. این تحقیق با رویکرد کیفی و مبتنی بر نظریه دادهبنیاد اشتراوس و کوربین (1998) انجام شد. اعتباریابی یافتههای این پژوهش از طریق چهار معیار ارزیابی گوبا و لینکلن، خودبازبینی محقق و توافق بین دو کدگذار تأیید گردید. جامعة آماری، اساتید دانشگاهی، مدیران ارشد صنعت گردشگری و مدیران سازمان هواپیمایی و هوانوردی عمومی و هتلداران جزیره کیش در 1404 میباشند که از میان آنها نمونهای هدفمند با مصاحبه با 18 نفر تا رسیدن به اشباع نظری انتخاب گردید. بر اساس یافتههای پژوهش، طبق کدگذاری در نرمافزار MAXQDA، مجموعاً 31 مفهوم اصلی و 125 کد نهایی استحصاء گردید. یافتهها نشان میدهد که پدیده محوری «هوانوردی عمومی» نه صرفاً بهعنوان یک ابزار حملونقل، بلکه بهمثابه یک محرک توسعهای عمل میکند که از طریق شش بعد کلیدی (ارتقای دسترسی تخصصی، توانمندسازی زیرساختی، پایداری زیستمحیطی، یکپارچگی اجتماعی-سیاستی و بازآفرینی اقتصادی) گردشگری پایدار را قوام میبخشد. مدل نهایی تبیین میکند که گذار از وضعیت موجود به پیامدهای مطلوب (مانند رقابتپذیری بینالمللی مقصد و حکمرانی نوآورانه) مستلزم اتخاذ راهبردهای هفتگانهای با تمرکز بر «عملیات سبز» و «اصلاحات نهادی» است. نتایج این پژوهش تأیید میکند که هوانوردی عمومی قادر است با کاهش فشار بر زیرساختهای حملونقل انبوه و ایجاد تجربههای گردشگری با ارزشافزوده بالا، توازن میان توسعه اقتصادی و الزامات زیستمحیطی جزیره کیش را برقرار سازد.