برر سی مسئله صوت حسن و تحزین در روایات فریقین
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم حدیث، مجتمع آموزش عالی قرآن و حدیث، جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران؛
2 دانش آموخته سطح چهار رشته علوم و فنون قرائت، (از کشور هندو ستان)، مجتمع آموزش عالی قرآن و حدیث،(جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران، «نویسنده مسئول»
3 استادیار، گروه علوم و فنون قرائت، مجتمع آموزش عالی قرآن و حدیث، جامعة المصطفی العالمیة، قم، ایران.
4 استادیار موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی ره،قم،ایران
doi
10.22034/qer.2023.8458چکیده
یکی از آداب تلاوت قرآن کریم که در روایات فریقین مورد توجه قرار گرفته، دربارۀ چگونگی اجرای نغمات در هنگام تلاوت قرآن کریم است. دستهای از روایات به مسئله صوت حسن اشاره داشتهاند و دستهای دیگر به مسئلۀ تحزین صوت در هنگام تلاوت اشاره میکنند. موضوع مقاله حاضر بررسی مسئله صوت حسن و تحزین صوت در روایات فریقین است که با روش توصیفی و تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای انجام میشود. از مهمترین نتایج مقاله حاضر آن است که دو موضوع فوق در روایات فریقین مورد توجه قرار گرفته است. آیات مربوط به صوت حسن به دو دسته تقسیم میشوند: آیاتی که مستقیم به صوت حسن در تلاوت قرآن توجه میدهند و آیاتی که مستقیم به بحث تلاوت قرآن مرتبط نمیشوند اما میتوان از آنها برای تأیید صوت حسن در تلاوت بهره برد. روایات نقل شده در این باره دارای دلالت مستقیم و غیر مستقیم هستند. در منابع شیعه و اهلسنّت به هر دو ویژگی صوت حسن و تحزین صوت توجه شده است. تحزین صوت میتوان به معنای شدت و استحکام در تلاوت نیز باشد.
