تأثیر لهجههای عربی بر قرائات سبعه با تأکید بر سورۀ یس
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران (نویسنده مسئول)؛ (hossein.rezaee@ut.ac.ir).
2 دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران؛ (eeghbal@ut.ac.ir).
doi
10.22034/qer.2023.8461چکیده
علم قرائات، عهدهدار شناخت و بررسی اختلافات در نحوۀ تلفظ و اداءکردن کلمات قرآن کریم است. در همین خصوص، در منابع روایی اهلسنّت احادیثی وجود دارد که به «سبعة أحرف» مشهور و موجب شده برخی به همین دلیل، اختلاف در قرائت را وحیانی قلمداد کنند. هرچند عالمان شـیعه با استناد به روایات معتبر از اهلبیتb مبنی بر نزول قرآن بر یک وجه با این دیدگاه مخالف هستند، اما صاحبنظران اهلسنّت در تبیین مراد از این احادیث، حدود ده وجه را بیان کردهاند که از آن میان، جواز قرائت به لهجههای قبائل عربی، بیشتر مورد توجه قرار گرفته که این وجه در واقع نظریۀ وحیانیبودن اختلاف قرائات را تضعیف و نظر عالمان شیعه مبنی بر نزول قرآن بر یک قرائت را تأیید مینماید. هدف پژوهش حاضر که با روش توصیفی-تحلیلی و بر اساس منابع کتابخانهای انجام شده، ارائه شواهدی در تقویت این نظریه، با بررسی تأثیر لهجههای قبایل عرب بر قرائت قاریان هفتگانه در سورۀ یس است. نتیجه آنکه میتوان با نظر افرادی که اختلاف قرائات را غیروحیانی میدانند همراه شد و علاوه بر این، اندازه این تأثیر را در اختلاف قرائت قُرَّاء سبعه به دست آورد.
