تأثیر 12 هفته تمرینات موازی (هوازی و قدرتی) بر مقادیر miR-155 و پروتئین واکنشگر-C در مردان میانسال چاق
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تخصصی فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
4 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.48305/jims.v40.i694.0908چکیده
مقاله پژوهشی مقدمه: برخی میکرو RNAها (miRNA) توسط بافت آدیپوز ترشح شده، در ارتباطات بین سلولی نقش داشته و یک نقطهی هدف ارزشمندی به منظور کنترل چاقی و پیامدهای ناشی از آن محسوب میشوند. هدف از مطالعهی حاضر، تعیین تأثیر دو شیوهی تمرینی CAST بر مقادیر miR-155 و پروتئین واکنشگر-C (C-reactive protein) CRP در مردان میانسال چاق میباشد. روشها: 30 مرد میانسال با میانگین سنی 3/54 ± 44/57 سال و وزنی 8/46 ± 79/103 کیلوگرم، به صورت تصادفی و بر اساس درصد چربی، توان هوازی (V̇O2max) و یک تکرار بیشینه (1-RM) به سه گروه تمرینی: 1- تمرینات همزمان هوازی و قدرتی در یک روز (CAST1)، 2- تمرینات همزمان هوازی و قدرتی در روزهای مجزا (CAST2) و 3- گروه شاهد تقسیم شدند. نمونههای خونی 48 ساعت قبل و بعد از 12 هفته تمرینات همزمان، به منظور تحلیل تغییرات شاخصهای miR-155، CRP و گلوکز از آزمودنیها گرفته شد. آزمونهای تحلیل وارایانس (ANOVA) یک راهه با اندازهگیریهای تکراری و آزمون تعقیبی Bonferroni به منظور تجزیه و تحلیل دادهها استفاده شدند. یافتهها: پس از 12 هفته تمرین، گروه CAST1 کاهش معنیداری را در شاخصهای miR-155، CRPو گلوکز نسبت به گروه کنترل تجربه کردند. همچنین در گروه CAST2، شاخصهای miR-155، CRPو گلوکز نیز نسبت به گروه شاهد به صورت معنیداری کاهش یافتند. نتیجهگیری: به نظر میرسد که هر دو شیوهی تمرینی CAST با اثرگذاری بر miR-155، باعث کاهش التهاب ناشی از چاقی شده و مردان میانسال احتمالاً بتوانند از هر دو روش تمرینی در جهت جلوگیری از بیماریهای سوخت و سازی استفاده کنند.