مهاجرت، انطباق و ماندگاری جمعیت در شهرستانهای صنعتی- ساحلی ایران مطالعۀ موردی: شهرستان کنگان استان بوشهر
نویسندگان
1 استادیار جمعیتشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 استادیار جامعهشناسی توسعه، هیات علمی مؤسسه تحقیقات جمعیت کشور، تهران، ایران
doi
10.22111/gdij.2023.7420چکیده
صنعتیشدن برخی شهرها بهویژه شهرهای ساحلی، شرایط و محیط جدیدی برای کسبوکار ایجاد میکند و اثرات آن در تمامی بخشهای اقتصاد احساس میشود؛ بنابراین علاوهبر جابهجایی منابع مالی، جابهجایی و تحرک مکانی جمعیت را نیز به همراه دارد. هدف این مقاله مطالعۀ پایداری و ماندگاری جمعیت مهاجر در مناطق صنعتی-ساحلی با توجه به میزان انطباق (اجتماعی و طبیعی) است؛ ازاینرو با توجه به مفهوم ماندگاری در نظریات مهاجرت و نیز چارچوب نظری انطباق، ماندگاری مهاجران مورد تحلیل قرار میگیرد.تحقیق حاضر به روش پیمایش انجام شده است. حجم نمونۀ مورد مطالعه شامل 654 نفر مهاجر است که به روش نمونهگیری طبقهای متناسب با حجم انتخاب شدهاند. براساس نتایج متغیرهای چندمتغیری حاصل از رگرسیون لجستیک، در ماندگاری طولانیمدت یعنی تا پایان عمر، افرادی که انطباق بالایی در زمینۀ محیط طبیعی و اجتماعی دارند، ماندگارتر هستند و عوامل محیطی و اجتماعی اثرگذاری بیشتری در ماندگاری طولانیمدت افراد دارد. نتایج بهدستآمده بر تعامل نظری و مفهومی ماندگاری، انطباق، عوامل اقتصادی- اجتماعی براساس نظریههای انطباق و دیدگاههای اقتصادی حوزۀ مهاجرت تأکید دارد.
