تثبیت حاکمیت ایران بر جزایر سهگانه (ابوموسی، تنب بزرگ، تنب کوچک)
نویسندگان
1 دانشیار علوم سیاسی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
2 دکتری روابط بینالملل، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
doi
10.22111/gdij.2023.7434چکیده
هدف پژوهش حاضر، ارائۀ راهحلهای پیشنهادی برای تثبیت حاکمیت ایران بر جزایر سهگانۀ ابوموسی، تنب بزرگ و تنب کوچک است. برای دستیابی به این راهحلها، تلاش میشود به این پرسش اصلی پاسخ داده شود که تا چه اندازه میتوان با غیرامنیتیکردن جزایر سهگانه و اجرای سیاستهای توسعهمحور در این جزایر، به تثبیت حاکمیت ایران بر این جزایر کمک کرد؟ برای پاسخ به این پرسش، در بخش چارچوب نظری، به نظریۀ امنیتی بری بوزان و نظریۀ توسعۀ درونزا پرداخته میشود. در قرن بیستویکم، توسعه و امنیت یک رابطۀ همبستگی مستقیم با یکدیگر دارند؛ بدان معنی که هر اندازه که میزان توسعهیافتگی اقتصادی کم باشد، به همان میزان سطح امنیت کاهش مییاید و برعکس، هر اندازه میزان توسعهیافتگی اقتصادی زیاد باشد، به همان نسبت میزان امنیت افزایش مییابد. در همین راستا، توسعهیافتگی جزایر سهگانه میتواند به نوبۀ خود به افزایش امنیت در آنها کمک شایانی بکند. درنتیجه، برای تثبیت حاکمیت ایران در این جزایر باید به رابطۀ متقابل امنیت و توسعه در این مناطق توجه ویژهای کرد. در ادامه بر اهمیت تاریخی اصل حاکمیت برای کشورها در دوران مدرن تأکید و سپس با اشاره به حاکمیت تاریخی ایران بر این جزایر، اهمیت این جزایر برای ایران تبیین میشود. همچنین فرضیۀ نوشتار حاضر این است که با پیگیری سیاست غیرامنیتیکردن جزایر سهگانه و اجرای سیاستهای توسعهمحور میتوان حاکمیت ایران بر این جزایر را تثبیت کرد.
