ارزیابی روند 11 ساله‌ی لیشمانیوز جلدی در شش کانون اصلی بیماری در استان اصفهان طی سال‌های 1387 تا 1397

نویسندگان

1 استادیار، گروه قارچ و انگل‌شناسی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

2 متخصص بیماری‌های عفونی، گروه مبارزه با بیماری‌ها، مرکز بهداشت استان اصفهان، اصفهان، ایران

3 دانشجوی پزشکی، گروه قارچ و انگل‌شناسی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی ، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

4 استاد، گروه قارچ و انگل‌شناسی پزشکی، دانشکده‌ی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.48305/jims.v40.i691.0818
چکیده

مقاله پژوهشی مقدمه: لیشمانیوز، از جمله بیماری‌های اندمیک در ایران و استان اصفهان است. این مطالعه به منظور بررسی روند لیشمانیوز جلدی در ۶ کانون اصلی در استان اصفهان طی سال‌های ۱۳۸۷ تا ۱۳۹۷ انجام شده است. روش‌ها: این مطالعه توصیفی- تحلیلی از نوع مقطعی است که بر اساس داده‌های موجود در واحد بیماری‌های زئونوز مستقر در مرکز بهداشت استان اصفهان، انجام شد. داده‌های مربوط به موارد جدید ابتلا به لیشمانیوز جلدی که توسط آزمایشگاه‌های تشخیص سالک مثبت گزارش نموده بودند و همچنین داده‌های مربوط به اقدامات کنترلی و مبارزه با مخزن در این دوره‌ی زمانی جمع‌آوری گردید. در ادامه، روند بروز بیماری به تفکیک کانون‌ها و به تفکیک سال و ارتباط روند بروز بیماری با اقدامات کنترلی انجام شده، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد در طی این دوره‌ی 11 سـاله، روند بـروز لیشمانیوز رو به کاهش اما بعضی کانون‌ها مانند کانون اصفهان- 1، دارای نوسانات شدیدی در بعضی سال‌ها بوده است. ارتباط بین میانگین بروز بیماری با مجموع سموم مصرفی با استفاده از آزمون آماری  Pearsonخطی و معنی‌دار بود. به عبارت دیگر در کانون‌هایی که بیشترین مقدار مصرف سم داشته‌اند، نرخ بروز بیماری لیشمانیوز در همان حوزه نیز، بیشتر گزارش شده است. نتیجه‌گیری: با توجه به نوسانات بیماری در بعضی سال‌ها و با توجه به این که کانون اصفهان- 1، با وجود بالاترین میزان سموم مصرفی، بیشترین میزان بروز را در مقایسه با کانون شاهین‌شهر داشته است، کارآیی این نوع مداخله، در درازمدت، مورد تردید می‌باشد.