مقایسهی حساسیت و ویژگی نقشههای ضریب انتشار ظاهری در تصویربرداری دیفیوژنی امآرآی با نقشههای T2 در تشخیص ایسکمی قلبی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد تصویربرداری پزشکی، گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 استادیار، گروه فیزیک پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48305/jims.v40.i690.0783چکیده
مقاله پژوهشیمقدمه: تصویربرداری تشدید مغناطیسی قلبی (Cardiovascular Magnetic Resonance) با استفاده از نقشههای T2 و نقشههای ضریب انتشار ظاهری (Apparent diffusion coefficient) ADC، روشهای جدید برای نمایش ایسکیمی و ادم میوکارد محسوب میشوند. در این مطالعه حساسیت، ویژگی و کاربرد تشخیصی نقشههای ADC در تصویربرداری دیفیوژنی نسبت به نقشههای T2 در تشخیص ایسکیمی قلبی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.روشها: این یک مطالعهی توصیفی- تحلیلی است که در بیمارستان پیوند اعضای شیراز از بهمن ماه 1399تا اسفندماه 1400 بر روی ۵۸ بیمار مبتلا به ایسکیمی قلبی با میانگین پنج روز پس از اینفارکت، تحت تصویربرداری امآرآی ۳ تسلا قرار گرفتند. برای این منظور، تصاویر نقشههای T2 و نقشههای ADC از میوکارد اخذ و مقایسه شدند. تصاویر سینمایی (Cine) برای بررسی کارکرد بطن چپ مورد استفاده قرار گرفت و بر اساس تصاویر افزایش تأخیری گادلنیوم (Late Gadolinium Enhancement) ناحیهی اینفارکت شدهی میوکارد تعریف شد.یافتهها: در بررسیهای آماری که با قطعهبندی بطن چپ انجام گرفت، حساسیت و ویژگی نقشههای T2 به ترتیب ۸۴ و ۹۵ درصد و حساسیت و ویژگی نقشه های ADC به ترتیب ۸۸ و ۹۷ درصد گزارش شد.نتیجهگیری: با توجه به ارزیابیهای انجام شده، نقشههای ADC حساسیت و ویژگی بالاتری نسبت به نقشههای T2 که به طور روتین در کلینیک استفاده میشوند نشان دادند، لذا استفاده از آنها به منظور بررسی ایسکیمی در بیماران قلبی پیشنهاد میگردد.