تحلیل اثرات حاشیهنشینی بر سلامت زنان در کلانشهرهای تهران، مشهد، تبریز و کرمانشاه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری توسعه و برنامهریزی اقتصادی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استاد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دانشیار توسعه و برنامهریزی اقتصادی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 دانشیار توسعه و برنامهریزی اقتصادی ، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22111/gdij10.22111.2022.7004چکیده
امروزه سلامت حاشیهنشینی در کلان شهرهای تهران؛ مشهد، تبریز و کرمانشاه یکی از مهمترین چالشهای مدیریتی در کشور است. هدف از این پژوهش ارزیابی و سنجش سلامت روان زنان ساکن شهر در دو منطقه حاشیه و متن اصلی شهر و تاثیر حاشیه نشینی بر آنان می باشد. نوع تحقیق کاربردی و روش مورد استفاده توصیفی- تحلیلی و برای گردآوری داده ها و اطلاعات از روشهای کتابخانهای و میدانی(پرسشنامه) استفاده شده است. جامع آماری این تحقیق زنان ساکن شهر می باشد که براساس فرمول کوکران 384 پرسشنامه در شهر تهران؛ مشهد، تبریز و کرمانشاه به صورت تصادفی در دو منطقه حاشیه و متن اصلی شهر توزیع و پخش شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها و اطلاعات علاوه بر استفاده از آزمونهای توصیفی و استنباطی از مدل لاجیت برای بررسی اثر حاشیهنشینی بر سلامت روان زنان استفاده شده است. یافتههای تحقیق نشان داد وضعیت سلامت روان در متن اصلی شهر نسبت به حاشیه شهر بیشتر میباشد. میانگین متن اصلی شهر از دیدگاه زنان شهری برابر با 79/2 و برای حاشیه شهری برابر 22/2 است. همچنین یافته مدل مدل لاجیت نشان داد که با افزایش حاشیهنشینی سلامت روان زنان درحالت اول(بیماری) 35 درصد افزایش مییابد ولی در حالت مرز این متغیر بیتاثیر میباشد و مقدار این متغیر در وضعیت سلامت روان نرمال مقدار 0.29 درصد میباشد که نشاندهنده این موضوع میباشد که اگر فرد در وضعیت نرمال سلامت روان باشد. میزان تاثیر حاشیهنشینی بر آن کمتر از حالت بیماریمیباشد