تاثیر تمرین نوروفیدبک بر شبکه‌های هشدار و جهت‌یابی توجه و عملکرد مهارت پرتاب دارت افراد مبتدی در شرایط اضطراب حالتی- رقابتی

نویسندگان

1 دانشیار گروه فلسفه دین، دانشگاه تهران

2 دانش آموخته کارشناسی ارشد فلسفه دین، دانشگاه زنجان

doi
10.22089/spsyj.2023.13628.2341
چکیده

چکیدههدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین نورفیدبک بر شبکه هشدار، جهت‌یابی توجه و عملکرد مهارت پرتاب دارت در افراد مبتدی در شرایط اضطراب حالتی رقابتی بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی، با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با یک گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. بیست دانشجوی دختر (سن: 48/2± 10/23 سال) که به صورت هدفمند انتخاب شدند، در این مطالعه حضور یافته و به دو گروه تمرین نوروفیدبک و کنترل تقسیم شدند. پیش‌آزمون شامل آزمون شبکه‌های توجه و پرتاب دارت در شرایط اضطراب حالتی- رقابتی گرفته شد. سپس همۀ شرکت‌کنندگان هر هفته سه جلسه و در مجموع چهارده جلسه تمرین کردند. گروه نوروفیدبک، تمرین نوروفیدبک (افزایش موج اس‌ام‌آر و کاهش تتا و افزایش آلفا) و تمرین پرتاب دارت انجام دادند و گروه کنترل فقط تمرین پرتاب دارت انجام دادند. 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین، پس‌آزمون (همانند پیش‌آزمون) برگزار شد. نتایج تفاوت معناداری در کارایی شبکه هشدار و جهت‌یابی و عملکرد مهارت پرتاب دارت بین گروه تمرین نوروفیدبک و گروه کنترل نشان داد. بر اساس نتایج می‌توان گفت: تمرین نوروفیدبک با کاهش اضطراب و ایجاد سطح مطلوب انگیختگی موجب بهبود کارایی شبکه‌های هشدار و جهت‌یابی می‌شود. به طور کلی این یافته‌ها از تأثیر تمرین نوروفیدبک بر مکانیسم‌های عصبی شبکه‌ هشدار و جهت‌یابی توجه حمایت می‌کنند و نشان دادند به دنبال بهبود فرایندهای توجهی، عملکرد در مهارت پرتاب دارت بهتر می‌شود.