نقش واحدهای دامی کوچک در معیشت پایدار خانوارهای روستایی مطالعۀ موردی: روستاهای شهرستان آققلا
نویسندگان
1 استادیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران
3 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران
doi
10.22111/j10.22111.2022.6913چکیده
حفظ، توسعه و تشویق سرمایهگذاری در فعالیتهای دامپروری در جهت حفظ منابع ژنتیکی، افزایش تولید، ایجاد امنیت شغلی، اشتغالزایی به خصوص در نواحی روستایی از اهمیت ویژهای برخوردار است. این تحقیق بر آن است تا نقش واحدهای دامی کوچک در معیشت پایدار خانوارهای روستایی شهرستان آققلا را مورد بررسی قرار دهد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی - تحلیلی است. جامعه آماری این پژوهش را خانوارهای ساکن در 9 روستای شهرستان آققلا با مجموع 4073 خانوار تشکیل میدهند که جهت تکمیل پرسشنامهها با استفاده از فرمول کوکران 354 سرپرست خانوار به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از آزمونهای فریدمن، فای کرامر، کایاسکوئر و اسپیرمن و ویلکاکسون در محیط نرمافزاری SPSS استفاده گردید. نتایج تحقیق نشان داده است که بین ایجاد واحدهای دامی کوچک با ویژگیهای شخصی افراد مانند شغل، تحصیلات، تاهل، مهارت در زمینه شغلی، سن و درآمد با آزمونهای فای کرامر، کای اسکوئر، پیرسون رابطه معناداری در سطح 99 درصد وجود دارد. بین ایجاد واحدهای دامی کوچک با بهبود سرمایههای معیشتی (انسانی، اجتماعی، اقتصادی، فیزیکی و طبیعی) با آزمونهای فریدمن و کای اسکوئر و ویلکاکسون رابطه معنادار مشاهده میشود. همچنین بین سرمایههای معیشتی خانوارهای دارای واحدهای دامی کوچک در روستاهای مورد مطالعه با استفاده از آزمون کروسکال والیس تفاوت معنیدار مشاهده میگردد. لذا برای حفظ و تقویت واحدهای دامی کوچک بهتر است حمایت دولت از طریق ارائه علوفه ارزان قیمت به فعالان این کسب و کار در جهت ایجاد انگیزه صورت گیرد تا زمینه پایداری اقتصاد روستاها و ماندگاری جمعیت در نواحی روستایی با توجه به ویژگیهای منحصربفرد این ناحیه فراهم گردد.