تحلیلی بر اثرات توسعۀ گردشگری خانههای دوم در روستاهای مناطق ییلاقی مطالعۀ موردی: بخش رودبار قصران شهرستان شمیرانات
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه گلستان، گرگان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی دانشگاه گلستان گرگان، ایران
doi
10.22111/j10.22111.2022.6699چکیده
امروزه یکی از الگوهای گردشگری در نواحی روستایی، گردشگری خانههای دوم است که اغلب در مناطق کوهستانی و خوش آبوهوا رواج دارند. این تحقیق به صورت کاربردی بوده و روش آن به صورت توصیفی- تحلیلی و میدانی است. جامعه آماری تحقیق حاضر خانوارهای روستایی ساکن در هشت روستای شهرستان بخش رودبار قصران است که براساس سرشماری سال 1395 برابر با ۱۷۴۱۹ نفر جمعیت میباشند. پس از شناسایی و طراحی شاخصها، پرسشنامهای تنظیم شد که با استفاده از فرمول کوکران، 310 نفر از روستاییان به عنوان جامعه نمونه انتخاب شدند که با روش نمونهگیری تصادفی/ سیستماتیک، پرسشنامهها بین آنها توزیع گردید و در نهایت با استفاده از آمارههای فریدمن، رگرسیون لوجستیک و تحلیلخوشهای در محیط نرمافزاری SPSS، دادهها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از آزمون فریدمن نشان میدهد که گردشگری روستایی در زمینههای مختلف کالبدی، اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی دارای تفاوت معناداری تا سطح اطمینان 99 درصدی هستند. نتایج رگرسیون لوجستیک با روش پیشرو گام به گام نیز نشان میدهد که متغیر میزان درآمد و هزینه خانوارهای روستایی تا سطح اطمینان 99 درصد در معادله رگرسیونی بررسی شدند و آماره والد سطح معناداری متغیرهای وارد شده در معادله رگرسیونی را نشان میدهند. براساس نتایج حاصل از آزمون تحلیلخوشهای سلسلهمراتبی روستاهای خوشه اول (روستاهای گرمآبدر، زایگان، لالان و آبنیک) و روستای خوشه دوم (روته) به ترتیب بالاترین رتبه را در زمینه توسعه گردشگری خانههای دوم به خود اختصاص دادند و روستاهای خوشه سوم (فردآباد و سنگبن) و خوشه چهارم (لابارک)، اگرچه دارای جاذبههای گردشگری زیادی هستند، اما در مقایسه با روستاهای خوشه اول و دوم از سطح توسعه پایین-تری برخوردارند.