تحلیلی بر سطح توسعهیافتگی بنادر استان بوشهر
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد برنامهریزی منطقهای، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 استادیار بخش شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
10.22111/j10.22111.2022.6726چکیده
امروزه بنادر به عنوان پل ارتباطی مبادله کالا، در حمل و نقل دریایی و خشکی نقش قابل توجهی در ایجاد یکپارچگی در مناطق پسکرانهای و برقراری توازن در زنجیره تامین کالا نقش مهمی را ایفا میکنند. در واقع، هر بندر دارای موقعیت جغرافیایی، تجهیزاتی و عملکردی متفاوتی میباشد و همین امر سبب تفاوت در سطح پیشرفت و توسعه بنادر و به طبع آن شهرها و مناطق پسکرانهای شده است. هدف از این پژوهش، شناخت، تحلیل و سطحبندی ظرفیت، امکانات و توانمندیهای شش بندر استان بوشهر (بوشهر، عسلویه، کنگان، گناوه، دیر و دیلم) است. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش توصیفی- تحلیلی با بهرهگیری از منابع اسنادی و دادههای میدانی است. به منظور وزندهی و رتبهبندی به معیارها و زیرمعیارها از مدلFAHP و برای رتبهبندی سطح توسعهیافتگی بنادر از مدل TOPSIS استفاده شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهد که بندر عسلویه در میان پنج بندر مورد مقایسه، به لحاظ معیارها و زیرمعیارهای مورد بررسی، در سطح اول توسعهیافتگی قرار دارد. بنابراین میتوان گفت علیرغم آنکه بندر بوشهر قدیمیترین بندر این استان به شمار میرود، بندر عسلویه توانسته است طی سالهای اخیر از یک سو به دلیل توسعه میادین گازی و از سوی دیگر، ارتباط عملکردی موثر و کارآمد با کانونهای پسکرانهای، بیشترین سطح توسعه یافتگی را به خود اختصاص دهد. در عین حال این موضوع توانسته بر توسعه زیرساختهای بندر تجاری در کرانه ساحلی این شهرستان نیز اثرگذار باشد.
