نقد آرای ارنست کونل درباره خوشنویسی اسلامی با توجه به فلسفه سنتی هنر و رسایل سنتی خوشنویسی
نویسندگان
1 استادیار و عضو هیأت علمی گروه پژوهش هنر، دانشگاه هنر
2 دانشجوی دکتری پژوهش هنر، دانشکده عمران، هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران
3 استادیار و عضو هیات علمی گروه هنر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران
doi
10.22070/negareh.2023.17798.3241چکیده
از میان شاخههای پرشمار هنرها، خوشنویسی در جهان اسلام از جایگاه ویژهای برخوردار است. ارنست کونل، محقق آلمانی اوایل سده بیستم، درباره خوشنویسی اسلامی مباحثی مطرح کرده که به نظر باید با نگرشی متفاوت مورد تحلیل و نقد قرار گیرد، تا ضمن پرهیز از روحیه حاکم بر اندیشه وی، بشود سره از ناسره را در آرای وی جدا و در یک چارچوب منظم تبیین کرد. هدف این پژوهش تحلیل و نقد تبیینی جایگاه و اهمیت خوشنویسی اسلامی ازنظر ارنست کونل است. مسئله این است که 1. کونل چگونه نسبت میانِ اسلام، هنر و بنیانهای خوشنویسی اسلامی را تبیین کرده است؟ 2. آرای وی با آنچه در رسالههای خوشنویسی دورههای مختلف وجود دارد، چه تفاوتها و تشابههایی دارد؟ روش تحقیق بر تحلیل و نقد، تفسیر، تشریح و تبیین آرا بر اساس متون سنتی و روش سنتی نقد انجامشده و شیوه جمعآوری اطلاعات بهصورت کتابخانهای است. نتایج پژوهش نشان داد کونل بهعنوان محقق عینی گرا اگرچه هنر خوشنویسی اسلامی را برخاسته از کتاب وحی میداند اما به نظر وی اسلام نقش محدودکنندۀ هنر فیگوراتیو داشته که ازنظر وی همین موضوع باعث رشد هنر خوشنویسی شده، همچنین عملکردِ خوشنویسی را نیز تحت تأثیر ایدئولوژی اسلام در خدمت قدرت و سلیقه حاکمان میداند. از منظر سنتی، بااینکه آموزههای دینی، حدودی را بر هنر تحمیل میکنند، اما اطلاق ایدئولوژی بر اسلام خطا و منشأ خطاهای دیگر در تفسیر دانش و هنر برخاسته از متن آن میگردد. اسلام از یک کلیت برخوردار است و نمیتوان آن را با عقاید و نِحَل بشری قیاس کرد. حکمت معنوی اسلامی در صورت و معنای هنر خوشنویسی متجلّی شده و به دلیل تقلیل دین به حد ایدئولوژی، این وجه مهم از آن نادیده گرفتهشده است. با استناد به رسالههای خوشنویسی به این نتیجه میرسیم که عناصر هنر خوشنویسی دارای مؤلفه معنوی و کارکرد آن، نمادین است و هنرمند از طریق خوشنویسی به کسب معرفت، وصول به کمال و انتقال آن به هنرش میپردازد. این نکته نیز از دید کونل پنهان مانده و وی متوجه صراحت رسالههای خوشنویسی در تأکید بر معنویت اسلامی نشده است.