تأثیر تمرینات استقامتی و عصارهی گزنه بر بیان ژن COX-1 و COX-2 در موشهای مبتلا به سرطان ملانوما
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، آمل، ایران
2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران.
3 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران
doi
10.48305/jims.v40.i673.0375چکیده
مقاله پژوهشی مقدمه: هدف از مطالعهی حاضر، بررسی تأثیر تمرینات استقامتی و عصارهی گزنه بر بیان ژن COX-1 و COX-2 در موشهای مبتلا به سرطان ملانوما بود. روشها: در این مطالعه، 20 سر موش صحرایی نر بالغ به صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: 1. شاهد، 2. تمرین بدنی، 3. عصارهی گزنه، 4. تمرین بدنی + عصارهی گزنه تقسیم شدند. یک هفته پس از القاء سرطان ملانوما، گروه تجربی میزان mg/kg/day30 عصارهی اتانولی گیاه گزنه را به روش خوراکی و به مدت 8 هفته مصرف کردند. برنامهی تمرین شامل 30 دقیقه دویدن روی تردمیل بدون شیب و با سرعت 16 متر در دقیقه برای هفتهی اول بود و هر هفته یک متر بر دقیقه اضافه شد تا در هفتهی هشتم به 22 متر بر دقیقه رسید. برای اندازهگیری میزان بیان ژن COX-1 و COX-2 از روش RT PCRاستفاده شد. یافتهها: مصرف عصارهی گزنه و تمرینات استقامتی موجب تغییرات معنیدار سطوح COX-2 در گروههای تجربی در مقایسه با گروه شاهد شد. مقادیر COX-2 در گروههای عصاره و ترکیبی در مقایسه با گروه شاهد کاهش معنیداری یافت. همچنین نتایج نشان داد که سطوح COX-1 تغییرات معنیداری در بین گروههای تجربی و شاهد نداشت. نتیجهگیری: نتایج مطالعهی حاضر نشان داد، ترکیبات شیمیایی موجود در عصارهی گزنه مانند فلاونوئیدها، ترپنها، اسیدهای چرب و فنولیکها ممکن است مسؤول اثر ضد آپوپتوز و ضدسرطانی باشند. همچنین تمرینات استقامتی سبب کاهش معنیدار در مقادیر COX2 نسبت به گروه شاهد شد.