شناسایی و پهنهبندی عوامل ناپایداری امنیتی در نواحی روستایی مرزی مطالعۀ موردی: روستاهای شهرستان مریوان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، شاغل در آموزش و پرورش استان کردستان
2 عضو هیأت علمی جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22111/j10.22111.2021.6196چکیده
در پژوهش کاربردی حاضر، سعی گردید که با رویکردی جامع در دو بخش کمی-کیفی، روشی توصیفی-تحلیلی و با گردآوری اطلاعات با استفاده از منابع اسنادی و میدانی مبتنی برمصاحبه نیمهساختارمند و توزیع پرسشنامه در میان 50 نفر از صاحبنظران عرصه توسعه و امنیت شهرستان مریوان که به روش گلوله برفی و 300 نفر از روستاییان که با استفاده از روش کوکران تعیین گردیدند؛ عوامل ناپایداری امنیتی روستاهای شهرستان، شناسایی و در مرحله بعد راهکارهایی جهت حل معضلات شناسایی شده و حرکت در مسیر امنیت پایدار ارائه گردد. لازم به ذکر است که پرسشنامهها به صورت طبقهای در میان دهستانها و تصادفی در میان سرپرستان خانوار در روستاهای منتخب هر دهستان که به روش قرعهکشی انتخاب شدند، توزیع گردید.تجزیه و تحلیل دادهها در بخش کیفی با استفاده از تکنیک تئوری بنیادیو در بخش کمی با استفاده از آزمونهای استنباطی(t تک نمونهای و خیدو) و روش درونیابی در محیطی Arc GIS، نشان دادند که مولفههاینارسایی در عملکرد رسانهها، ضعف عملکرد نیروی انتظامی، نارساییهای اجتماعی–فرهنگی، نارساییهای اقتصادی، ضعف در قوانین و عملکرد نهادها، ضعف در عرصه محیطی –کالبدی، ضعف در وضعیت خدمات،امکانات و تسهیلات و مشکلات عرصه خارجی، مهمترین عوامل ناپایداری امنیت روستاهای شهرستان هستند.همچنین، پهنهبندی فضایی وضعیت ناپایداری امنیتی نیز، نشان از وجود تفاوت فضایی دارد؛ بگونهای که روستاهای نزدیک مرز در وضعیت ناپایداری امنیتی کم(میانگین کمتر از 2)، روستاهای مرکزی، دارای ناپایداری متوسط(میانگین برابر 2.1 تا 3) و روستاهای شرق شهرستان، دارای ناپایداری امنیتیدر سطح زیاد (میانگین بیشتر از 3.1) بودند.