نقش تعدیلکنندگی استرس حاصل از کرونا در رابطه بین کیفیت ایمنی و مدیریت بحران منابع انسانی در آژانسهای طبیعتگردی و بومگردی
نویسندگان
1 گروه سنجشازدور و سیستم اطلاعات جغرافیایی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
2 گروه مدیریت گردشگری، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 گروه مدیریت کسبوکار، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
4 گروه مدیریت، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22059/jut.2022.318715.883چکیده
شرایط بحرانی حاصل از ویروس کرونا باعث شده است تا کسبوکارهای مختلف بهویژه در حوزه گردشگری، بومگردی و طبیعتگردی دستخوش مشکلات زیادی شوند. از سوی دیگر، بومگردی یا طبیعتگردی که ترجمه اکوتوریسم است در سالهای اخیر رواج زیادی پیداکرده و در سالهای گذشته طبیعتگردی در گروههای کوچک و واحدهای اقامتگاهی بومگردی در استانهای مختلف کشورمان تأسیس شدند و فرصتهای شغلی زیادی ایجادشده است، لکن بحران کرونا ضربات سختی بر این حوزه وارد کرده است. ازاینرو، هدف این پژوهش، بررسی تأثیر عواملی چون کیفیت ایمنی، استرس و آشنایی با رویهها بر مدیریت بحران منابع انسانی در آژانسهای طبیعتگردی و بومگردی استان آذربایجان شرقی است. این مطالعه بهصورت کمی و از نوع کاربردی است. گردآوری دادهها از طریق پرسشنامه صورت گرفته است که از نظرات مدیران آژانسهای طبیعتگردی و بومگردی برای بررسی فرضیههای پژوهش استفادهشده است. در این مطالعه، برای تحلیل فرضیهها از مدلسازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی استفادهشده است. نتایج نرمافزارها نشان میدهد که بین متغیرهای پژوهش روابط معناداری وجود دارد. بهطوریکه، کیفیت ایمنی و آشنایی با رویههای مدیریت بحران تأثیر منفی و معنادار بر بحران منابع انسانی دارند. از سوی دیگر، نقش تعدیلگری میزان استرس در رابطه بین کیفیت ایمنی و بحران منابع انسانی مورد تأیید قرار گرفت. نتایج نشان میدهد که وقتی یک آژانس از کیفیت ایمنی بالایی برخوردار بوده و با رویههای مدیریت بحران آشنا است، بهتر میتواند بحران منابع انسانی را در زمان بحران کنترل کند. همچنین، کنترل میزان استرس منجر میشود که تا از طریق کیفیت ایمنی بر شدت کاهش بحران منابع انسانی آژانسهای طبیعتگردی و بومگردی افزود