تدوین برنامه ریزی استراتژیک به منظور پایداری محیط زیست طبیعی در حوزه های با قابلیت گردشگری (مطالعه موردی: محور گردشگری لشکرک – دیزین)
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، واحد دوبی، دانشگاه آزاد اسلامی، دوبی، امارات متحده عربی
2 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/jut.2023.234815.332چکیده
هدف از این پژوهش بررسی مسائل محیطزیست، آثار تخریبی آن، نقشها و پتانسیلهای آن در خصوص جذب گردشگر در محورهای اکوتوریسم، محور لشکرک - دیزین است. نوع تحقیق کاربردی و روش آن تحقیق نیز توصیفی - تحلیلی است. جامعه آماری این تحقیق 3 جامعه آماری متخصصین، مردم ساکن در محور موردمطالعه، گردشگران وارد شده به محور موردمطالعه است که حجم نمونه بر اساس روش نمونهگیری تصادفی به ترتیب برای جامعه اول 30 نفر، جامعه دوم 200 نفر، جامعه سوم 150 نفر میباشد. دراینرابطه، ارزیابی نهایی صورتگرفته از ارزش آبشارهای موجود در طول مسیر و مسیرهای سبز گردشگری و اماکن ورزشی محور لشکرک - دیزین، نتایج حاصل از این روش نشان میدهد که شاخص اقتصادی باارزش 859/0 و معیار امکانات رفاهی و خدماتی نیز با 842/0 بیشترین نقش را در جذب گردشگران و همچنین اهداف سرمایهگذاری داشتهاند. نتایج حاصل از مدل تحلیل شبکه نیز نشان میدهد، شاخصهای توسعه فعالیتهای اقتصادی با مقدار 157/0 بیشترین نقش را در تخریب منابع زیستمحیطی محور لشکرک - دیزین داشته است. در مرتبه بعد تغییر کاربریها مانند تغییر کاربری از زراعی و باغات به تجاری؛ تغییر کاربری از مسکونی به تجاری؛ تغییر کاربری از زراعی و باغات به تأسیسات و تجهیزات؛ تغییر کاربری از باغات به مراکز اقامتی و گردشگری با میزان 098/0 تأثیر زیادی در تخریب منابع زیستمحیطی این محور داشته است.