ارزیابی حیات گردشگری شهری در حوزه مرکزی مشهد در پیک سوم شیوع کووید-19
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری پردیس البرز، دانشگاه تهران، ایران
4 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jut.2022.329622.944چکیده
بیماری همهگیر کووید-19 از ابتدای سال 2020 حیات زندگی شهری را در همه زمینهها تحت تأثیر قرار داد. گردشگری که یکی از عناصر دستیابی به اهداف توسعه پایدار در رشد شهرها میباشد، نیز دچار مشکلاتی گردید. از بعد اجتماعی- فرهنگی، حوزه مرکزی شهر مشهد، شناسنامه شهر مشهد است. جاذبههای زیارتی نقطه اصلی حضور مردم ساکن مشهد و گردشگران در هسته اصلی مشهد بوده و در کنار زیارت، وجود جاذبههای فرهنگی و میراثی بهصورت ملموس و ناملموس میتواند فرصت مناسبی برای توسعه گردشگری، ایجاد کسبوکار، اشتغالزایی و رشد اقتصاد شهر باشد. با شیوع کرونا تأثیرات جبرانناپذیری بر حیات شهری پویا در حوزه مرکزی بهجای گذاشت. در این راستا به روش توصیفی-تحلیلی و به شیوه کتابخانهای، شاخصهای حیات شهری گردشگری را در شش بعد با استفاده از پرسشنامه جمعآوری، سپس به کمک نرمافزار spss و توسط آزمون کایدوی تک متغیره و آزمون ویلکاکسون تک متغیره، تأثیر کرونا در میزان رونق حداقلی و حضور مردم در بافت مرکزی مشهد تحلیل گردید. نتایج حاصل گویای این موضوع است که رابطه معناداری میان رعایت پروتکلهای بهداشتی توسط گردشگران و ساکنین در حوزه مرکزی مشهد، تورم و عدم توانایی مالی مردم، تغییر ساعت کاری کسبه در شبانهروز و منع تردد شبانه با حیات گردشگری شهری در زمان پیک سوم شیوع کرونا در سال 1399 وجود دارد. در واقع پشتیبان حیات گردشگری شهری در حوزه مرکزی مشهد به ترتیب ابعاد زیستمحیطی - بهداشت، اقتصادی و بعد اجتماعی نحوه حضور گردشگران میباشد.