میزان آسیبپذیری مساکن شهری در پهنۀ فضایی کلانشهر تهران نمونۀ موردی: محلات منطقۀ 9 شهر تهران
نویسندگان
1 دانشگاه گلستان
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، گروه جغرافیا، دانشکده علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه گلستان، گرگان، ایران
doi
10.22111/gdij.2021.6021چکیده
افزایش سریع جمعیت، کمبود منابع و مدیریت نادرست آن سبب شده است که مخاطرات طبیعی و انسانی بیش از بیش به عنوان یک عامل مهم تهدید کننده جوامع انسانی به شمار آید. این به این معنا است که محلات و نواحی شهری به مکان اصلی بسیاری از مخاطرات احتمالی بدل خواهد شد. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل و الویتبندی محلات منطقه 9 شهر تهران از لحاظ شاخصهای آسیبپذیری مسکونی با استفاده از تکنیکهای تصمیمگیری چند معیاره است. این پژوهش از نظر روش توصیفی- تحلیلی و ماهیت آن نظری- کاربردی است. لذا در این پژوهش با استفاده از تکنیک آنتروپی شانون به شاخصهای(قدمت بنا، مصالح به کار رفته، کیفیت ساخت ابنیه، طبقات، وضعیت قرار گیری در بلوک،) مورد پژوهش وزن دهی شده و با استفاده از مدلهای WASPAS,COPRAS,WSA جهت اولویتبندی از لحاظ شاخصهای آسیبپذیری محلات مورد استفاده و در خاتمه برای رسیدن به یک نتیجه واحد در ارزیابی آسیبپذیری محلات از مدل تلفیقی کاندرست استفاده گردید. نتایج حاصل از مدل تلفیقی کاندرست نشان میدهد که محلات صنعتی فتح با امتیاز 7 و شهید دستغیب با امتیاز (5) از لحاظ آسیبپذیری از لحاظ شاخصهای مسکن شهری در سطح آسیبپذیری کم قرار دارند و محلات امامزاده عبدالله با امتیاز(3) و شمشیری با امتیاز (1) از لحاظ شاخصهای آسیبپذیری مسکن در سطح متوسط قرار دارند، همچنین محلات مهرآباد جنوبی، سرآسیاب مهر و استاد معین با امتیاز(-3) و محله دکتر هوشیار با امتیاز(7-) از لحاظ شاخصهای آسیبپذیری مسکن در سطح آسیبپذیری زیاد قرار دارند.