راهبردهای ارتقاء ظرفیت گردشگری شهرهای ساحلی، نمونه مطالعه شهر بوشهر
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 گروه شهرسازی، دانشگاه خلیجفارس، بوشهر، ایران
doi
10.22059/jut.2022.314727.860چکیده
شهرهای ساحلی به سبب همجواری با دریا و ظرفیتهایی که از این منظر کسب مینمایند، همواره بهعنوان یکی از مقاصد اصلی گردشگری مطرح بودهاند. بااینوجود، بسیاری از این شهرها بهویژه در ایران، در بالفعل نمودن استعدادهای خود توفیق چندانی نداشتهاند. همین مسئله سبب گردید پژوهش حاضر برای دستیابی به راهبردهای ارتقاء ظرفیت گردشگری شهرهای ساحلی به تحلیل رضایتمندی گردشگران بپردازد. روش پژوهش، تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و پیمایش میدانی است. شاخصهای تحلیل رضایتمندی گردشگران از منابع داخلی و خارجی استخراجشده و با ابزار پرسشنامه از گردشگران حاضر در شهر بوشهر در بازه زمانی پاییز سال 1399 مورد پرسش قرارگرفته است. در ادامه، دادههای پرسشنامهها در نرمافزار SPSS واردشده و با مدلهای تحلیل عاملی اکتشافی و رگرسیون چندمتغیره خطی مورد تحلیل قرارگرفتهاند. یافتهها نشان میدهد که 40 شاخص موردبررسی در پژوهش حاضر در قالب 9 عامل دستهبندی میشوند که از میان آنها 6 عامل «مطبوعیت محیط شهر»، «خدمات اسکان و تغذیه»، «دسترسی به جاذبهها»، «تنوع جاذبهها»، «جذابیت محیط شهر» و «تجربه خوشایند حضور در شهر» با سطح معناداری بالای 95 درصد بر سطح رضایتمندی گردشگران نقش کلیدی داشتهاند. همچنین در خصوص شهر بوشهر از میان 40 شاخص موردبررسی، شاخصهای «در دسترس بودن و کیفیت سرویسهای بهداشتی در سطح شهر و اماکن گردشگری»، «امکان مشاهده تنوع گونههای آبزیان، مرجانهای دریایی و ... برای گردشگران» و «امکانات و خدمات تفریحی [آبی] مخصوص بانوان و کودکان» کمترین میزان رضایتمندی و در مقابل شاخصهای «نحوه برخورد و مهماننوازی مردم»، «سطح امنیت و ایمنی برای گردشگران بهویژه زنان و کودکان» و «سهولت دسترسی به ساحل و لبه آب» بیشترین میزان رضایتمندی را در میان گردشگران کسب نمودهاند. لذا در پایان مقاله، از برآیند ارزیابی شاخصها و عوامل همراه با نارضایتی، اقدام به تدوین راهبردهای پیشنهادی برای ارتقای گردشگری شهر بوشهر شده است.