بازآفرینی بافت‌ تاریخی شهری با رویکرد توسعه گردشگری نمونه موردی: منطقه هفت شهرداری مشهد

نویسندگان

1 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، واحد شیروان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران

2 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، واحد شیروان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران

3 گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، واحد شیروان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران

doi
10.22059/jut.2022.341349.1031
چکیده

بافت‌های تاریخی شهرها که در اغلب موارد هسته اولیه و اصلی هر شهری را تشکیل می­دهند، نمایشگر تمدن و فرهنگ گذشته شهرها می­باشد و نقش اساسی در جذب گردشگر در این مناطق دارند توجه و بازآفرینی آن‌ها به‌منظور توسعه و پیشرفت در زمینه گردشگری در آن‌ها از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف تحقیق حاضر، بررسی میزان تأثیر بازآفرینی بناها و بافت‌های تاریخی منطقه هفت مشهد، بر توسعه گردشگری در این منطقه است. روش تحقیق توصیفی – تحلیل بوده و ابزار اصلی جمع‌آوری داده­ها پرسشنامه می­باشد. جامعه آماری در پژوهش حاضر ساکنین منطقه هفت شهر مشهد می­باشند که با استفاده از فرمول کوکران تعداد 384 نفر به‌عنوان نمونه آماری تعیین شد. یافته­های تحقیق نشان می­دهد، عوامل ساماندهی و تبدیل فضاهای بی‌دفاع ( با رتبه 28.54)، رضایتمندی از عدم وجود آلودگی زیست‌محیطی (با رتبه 80/26)، وجود ساخت‌وسازهای جدید منطبق با الگوهای معماری بومی و سنتی (با رتبه 78/26)، ایجاد نمایشگاه‌های غذاهای محلی (با رتبه 58/26)، دارای بالاترین رتبه و شاخص­ ارتقای کیفیت عرضه محصولات و امکانات خرید و تنوع انتخاب (با رتبه 81/17) دارای پایین‌ترین رتبه، تأثیرگذار بر توسعه گردشگری در منطقه هفت می­باشد. درنهایت نتایج تحقیق در خصوص منطقه هفت شهر مشهد نشان داد که احیا و بازآفرینی بافت و بناهای تاریخی آن، از الزامی‌ترین زیرساخت‌ها برای توسعه گردشگری هستند و برای رسیدن به توسعه گردشگری در بافت‌ تاریخی منطقه هفت مشهد، نیاز به برنامه‌های بلندمدت با اولویت تأمین زیرساخت‌ها و تغییر دیدگاه‌های کوتاه‌مدت مدیریت شهری می­باشد.

کلیدواژه‌ها