بازآفرینی بافت تاریخی شهری با رویکرد توسعه گردشگری نمونه موردی: منطقه هفت شهرداری مشهد
نویسندگان
1 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد شیروان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
2 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد شیروان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
3 گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، واحد شیروان، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران
doi
10.22059/jut.2022.341349.1031چکیده
بافتهای تاریخی شهرها که در اغلب موارد هسته اولیه و اصلی هر شهری را تشکیل میدهند، نمایشگر تمدن و فرهنگ گذشته شهرها میباشد و نقش اساسی در جذب گردشگر در این مناطق دارند توجه و بازآفرینی آنها بهمنظور توسعه و پیشرفت در زمینه گردشگری در آنها از اهمیت زیادی برخوردار است. هدف تحقیق حاضر، بررسی میزان تأثیر بازآفرینی بناها و بافتهای تاریخی منطقه هفت مشهد، بر توسعه گردشگری در این منطقه است. روش تحقیق توصیفی – تحلیل بوده و ابزار اصلی جمعآوری دادهها پرسشنامه میباشد. جامعه آماری در پژوهش حاضر ساکنین منطقه هفت شهر مشهد میباشند که با استفاده از فرمول کوکران تعداد 384 نفر بهعنوان نمونه آماری تعیین شد. یافتههای تحقیق نشان میدهد، عوامل ساماندهی و تبدیل فضاهای بیدفاع ( با رتبه 28.54)، رضایتمندی از عدم وجود آلودگی زیستمحیطی (با رتبه 80/26)، وجود ساختوسازهای جدید منطبق با الگوهای معماری بومی و سنتی (با رتبه 78/26)، ایجاد نمایشگاههای غذاهای محلی (با رتبه 58/26)، دارای بالاترین رتبه و شاخص ارتقای کیفیت عرضه محصولات و امکانات خرید و تنوع انتخاب (با رتبه 81/17) دارای پایینترین رتبه، تأثیرگذار بر توسعه گردشگری در منطقه هفت میباشد. درنهایت نتایج تحقیق در خصوص منطقه هفت شهر مشهد نشان داد که احیا و بازآفرینی بافت و بناهای تاریخی آن، از الزامیترین زیرساختها برای توسعه گردشگری هستند و برای رسیدن به توسعه گردشگری در بافت تاریخی منطقه هفت مشهد، نیاز به برنامههای بلندمدت با اولویت تأمین زیرساختها و تغییر دیدگاههای کوتاهمدت مدیریت شهری میباشد.