تحلیل سازههای مؤثر بر پذیرش طرح تسطیح و یکپارچهسازی اراضی مورد مطالعه: روستاهای منطقۀ زرقان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری توسعۀ کشاورزی،گروه مدیریت توسعۀ روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج،یاسوج، ایران
2 دانشیار ترویج کشاورزی و توسعۀ روستایی، گروه مدیریت توسعۀ روستایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، یاسوج، ایران
doi
10.22111/gdij.2021.6017چکیده
با توجه به محدودیت زمینهای حاصلخیز در کشور، رشد روز افزون جمعیت و افزایش تقاضا برای مواد غذایی، تجمیع قطعات و یکپارچگی کشت برای استفادهی مطلوبتر از زمینهای حاصلخیز ضروری است. از این رو، هدف پژوهش حاضر بررسی عوامل مؤثر بر پذیرش طرح تسطیح و یکپارچهسازی اراضی در شهرستان زرقان واقع در استان فارس بود. جامعة آماری این پژوهش پیمایشی ۶۰۲ نفر از کشاورزان شهرستان زرقان بودند که از این میان تعداد ۱۹۰ نفر ( ۷۲ پذیرنده و ۱۱۸ نپذیرندة طرح تسطیح و یکپارچه سازی اراضی) با استفاده از روش نمونهگیری طبقهای تصادفی با انتساب متناسب انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادهها پرسشنامه بود که روایی صوری آن بر اساس نظر متخصصان تأیید شد و پایای آن نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ برای بخشهای مختلف پرسشنامه (بین 82/0 تا 86/0) به دست آمد. دادهها با استفاده از نرم افزار 〖 spss〗_(v_23 )مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد مهمترین تفاوت بین پذیرندگان و نپذیرندگان طرح تسطیح و یکپارچه-سازی اراضی سن، تحصیلات، سابقة کشاورزی، تعداد قطعات مزرعه، فاصله تا مرکز خدمات، استفاده از عوامل ارتباطی ـ اطلاعاتی، برخورداری از خدمات فنی ـ ترویجی، مشارکت در نهادهای روستایی، دسترسی به اعتبارات، پوشش بیمة اراضی، اندازة زمین تحت مالکیت، درآمد کشاورزی، عملکرد تولید میباشد. همچنین دیگر یافتههای پژوهش حاکی از آن بود که تابع تحلیل تشخیصی میتواند با دقت و مطلوبیتی بالا، کشاورزان پذیرندة تسطیح و یکپارچهسازی اراضی را از نپذیرندگان طبقهبندی کند. از مجموع متغیرهای که وارد مدل تشخیصی شدند مشارکت در نهادها، استفاده از عوامل ارتباطی ـ اطلاعاتی، درآمد کشاورزی، سطح زیر کشت، میزان زمین تحت مالکیت، فاصله تا مرکز خدمات، پوشش بیمة اراضی از مهمترین متغیرهای متمایز کنندة دو گروه پذیرنده و نپذیرندة طرح تسطیح و پکپارچهسازی اراضی بودند.
