مطالعۀ شیوۀ قلم گذاری درآثارچلیپای سیّد علیخان تبریزی بر پایۀ حُسنِ تشکیل مفردات
نویسندگان
1 کارشناس ارشد هنر اسلامی، دانشکده صنایعدستی، دانشگاه هنر اصفهان
2 استادیار، دانشکده حفاظت آثار فرهنگی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز
doi
10.22070/negareh.2021.14349.2749چکیده
هنر ایران و بهویژه خوشنویسی جایگاه خاصی در دوره 120 ساله تیموری داشت. از سنۀ 920 هـ. اغلب استادان این فن، از هرات به تبریز آمده و به دربار شاه اسماعیل صفوی پیوستند. خط نستعلیق در هند، نخستین بار در عهد شاهان مغول، هنگام حمله بابر در سنۀ 932 هـ. به این سرزمین و بهواسطه همراهی چند تن از خوشنویسان با وی رواج پیدا کرد؛ درنتیجه حمایت؛ عده زیادی از خوشنویسان ایران به این سرزمین مهاجرت کردند، ازجمله معاریف این خوشنویسان؛ سیدعلیخان تبریزی است. جواهر رقم (زنده در 1094 ق.) در اواخر دوران فرمانروایی اورنگ زیب (1118- 1067 هـ. ق) به هندوستان آمد و اورنگ زیب که خود در خط شاگرد او بود؛ وی را برای تعلیم خط به دیگر شاهزادگان نیز برگزید. هدف اصلی پژوهش علاوه بر شناخت مبانی و اصول خوشنویسی خط نستعلیق و بررسی تحول خوشنویسی از اواخر دوره تیموری تا گسترش آن در هندوستان و نیز معرفی جایگاه تبریز و هنرمندان نستعلیق نویس تأثیرگذار تبریزی؛ مطالعه شیوۀ قلم گذاری آثار سیدعلیخان تبریزی بر پایه حُسن تشکیل مفردات است. سؤالهای تحقیق بدین شرح است: 1. اصول و نسبت از قواعد حُسن تشکیل در آثار سیدعلیخان تبریزی چگونه رعایت شده است؟ 2. نحوۀ قلم گذاری نقطه و مفردات در آثار سیدعلیخان تبریزی چگونه است؟ روش تحقیق این مقاله توصیفی- تحلیلی بوده و از نوع تحقیقات کاربردی و شیوه گردآوری اطلاعات بهصورت آماری، اندازهگیری رایانهای، کتابخانهای و همچنین بر اساس مشاهده و بررسی بصری یافتههای شخصی نگارندگان استوار است. نتایج بررسیهای پژوهش نشان داد نقطه در شیوۀ جواهر رقم علاوه بر ایستایی دارای انرژی ثابت و متمرکز است و همچنین شیب نقطهها در بهترین حالت خود نگاشته شده که همین ویژگی در گیرایی بصری نقطهها تأثیر فروانی دارد. از نکات قابلتوجه زاویه شیب متفاوت اما متناسب حروف است. ارائه ضعف و قوتها در اجرای حروف نزدیک بوده و همین امر موجب ایجاد تناسب بیشتری در خطوط شده است. بررسی نمونه آثار جواهر رقم نشانگر آن است که ابعاد و اندازه حرفها توازن خوبی دارند و صافی حرکت قلم چشمگیر است. باید این نکته را هم متذکر شد که برخی از این ویژگیها همچون قلم گذاری (زاویه نوشتن هر حرف)، در طول زندگی هنرمند خوشنویس بهندرت تغییر محسوسی پیدا میکند درحالیکه کیفیت خوشنویسی در سالهای مختلف همراه با فرازوفرود بوده است.