شناسایی عوامل مؤثر بر پراکندهرویی شهری مطالعۀ موردی: شهر اهواز
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
3 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران
4 دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
doi
10.22111/gdij.2021.5851چکیده
شناسایی مکانیسمهای مؤثر و محرکهای گسترش شهری گامی مهم در جهت درک بهتر الگوی فضایی، فرآیند و پیامدهای گسترش شهری است که برای برنامهریزی و سیاستهای رشد شهری و توسعه پایدار شهری ضروری است. هدف پژوهش، شناسایی عوامل مؤثر بر پراکندهرویی شهر اهواز است. این تحقیق ازنظر ماهیت توصیفی- تحلیلی و ازنظر هدف، کاربردی است. روش گردآوری اطلاعات کتابخانهای- اسنادی و پیمایشی است. از تکنیک دلفی فازی طی دو مرحله جهت دستیابی به توافق گروهی بین خبرگان (20 نفر) استفاده شد. براساس نتایج تحقیق، عوامل مؤثر بر پراکندهرویی شهری اهواز شامل عوامل فقدان مدیریت یکپارچه شهری، سیاستهای دولت در بخش مسکن، طرحهای توسعه شهری، رشد طبیعی جمعیت، مهاجرت، قوانین ساختوساز، تغییر سبک زندگی، ادغام روستاهای پیرامونی، فرسودگی و زوال بافتهای مرکزی، محیط طبیعی شهر، وفور زمین، تفاوت قیمت زمین، مالکیت شخصی خودرو، دسترسی به جادهها، هزینه ارزان سوخت، حملونقل عمومی، احتکار زمین، ترجیحات شخصی افراد، مقررات منطقه بندی، برنامهریزی و مدیریت ناکارآمد، توجیه اقتصادی سکونت در حاشیه شهر، افزایش فقر، صنایع فولاد، دانشگاهها و مراکز آموزش عالی، وجود اراضی نظامی درون شهر، تضاد منافع بخش دولتی و شهرداری، مسئله مالکیت اراضی درون شهر، بورسبازی زمین، خط راهآهن، رودخانه کارون، طرحهای شهرکسازی و منازل سازمانی، گرانی و کمبود مسکن برای اقشار کمدرآمد، فساد مدیریتی، اسکانهای غیررسمی، مالیات، درآمدزایی شهرداری، تفکیک کاربریها، ابهام در قوانین و مقررات، تغییر کاربری زمینهای کشاورزی، قومیتها، تأسیسات نفتی، آبهای زیرزمینی، آبوهوا، تضاد منافع شهرداری و بخش خصوصی و پلها میباشند.