فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقاله پژوهشیمقدمه: آرنج تنیس‌بازان به وضعیتی اطلاق می‌شود که به دلیل اکستانسیون بیش از حد مچ، درد در قسمت خارجی آرنج احساس می‌گردد. مطالعه‌ی حاضر با هدف مقایسه‌ی تأثیر روش درمانی تزریق موضعی کورتیکواستروئید به تنهایی و یا همراه با نیدل شدن بر روی شدت درد بیماران انجام شد.روش‌ها: در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی می‌باشد، 90 بیمار (45 نفر گروه شاهد و 45 نفر گروه مورد) با آرنج تنیس‌بازان مورد مطالعه قرار گرفتند. در گروه مورد، تزریق موضعی کورتیکواستروئید همراه با نیدل شدن (حرکات متناوب سرسوزن جهت زخمی کردن کورتکس استخوان در منشاء عضله‌ی اکستنسور کارپی رادیالیس برویس) و در گروه شاهد، تزریق کورتیکواستروئید به تنهایی انجام گرفت. در نهایت با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری، نمره‌ی درد قبل از شروع درمان و سه و شش ماه بعد از درمان بین دو گروه مقایسه گردید.یافته‌ها: میانگین سن در گروه مورد، 7/93 ± 45/17 سال و در گروه شاهد، 6/23 ± 46/62 سال بود که اختلاف مشاهده شده از نظر آماری معنی‌دار نبود. مقایسه‌ی شدت درد در دو گروه نشان داد، نمره‌ی شدت درد در گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد به طور معنی‌داری کمتر بود که بعد از تعدیل اثر سن و جنسیت، این ارتباط همچنان معنی‌دار باقی ماند. تغییرات نمره‌ی شدت درد در طی زمان‌های مختلف مطالعه در گروه‌های مورد مطالعه از نظر آماری معنی‌دار نبود.نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد، تزریق موضعی کورتیکواستروئید به همراه نیدل شدن بیمار در مقایسه با تزریق کورتیکواستروئید به تنهایی، در کاهش شدت درد مؤثرتر می‌باشد.