شاخصههای برجسته ادب پایداری در شعر معاصر ایران و عرب (با تکیه بر: سرودههای سیدعلی موسویگرمارودی و یحیی السماوی)
نویسندگان
1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران
2 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.
3 استادیار،گروه الهیات و معارفاسلامی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.
doi
10.22126/rp.2024.11055.1995چکیده
پژوهش پیشرو، که با روش تحلیلی ـ توصیفی و استفاده از منابع مکتوب و معتبر کتابخانهای انجام پذیرفته است، در نظر داشته تا با بررسی شاخصههای ادب پایداری با زمینة سرودههای سید علی موسویگرمارودی (از ایران) و یحیی السماوی (از عراق)، وجوه مشترک و اختصاصی این شاخصهها و نیز چگونگی ساخت و پرداخت مضامین پایداری را توسط شاعران یاد شده به خواننده بنمایاند. آنچه از این جستجو به دست آمد به اختصار عبارت از آن است که: این دو سخنور برجستة ایرانی و عراقی، به واسطة سیطرة کشورهای غربی و مشخصاً آمریکا بر کشور ایران و عراق (و دیگر سرزمینهای مسلماننشین خاورمیانه) جهت چپاول منابع طبیعی آنها در دهههای اخیر و نیز موقعیت سوقالجیشی این کشورها، زمینههای مشترکی در خلق مضامین پایداری داشته و شاخصههایی که بدانها پرداخته، تقریباً یکسان یا نزدیک به یکدیگر بوده است. در این میان، السماوی به جهت اشغال دو دهه اخیر کشورش توسط آمریکا بیشترین اعتراض را متوجه دولتمردان این کشور و لطمات حیثیتی بر جای مانده از این تهاجم نموده است؛ حال آنکه سمت و سوی قلم موسویگرمارودی عمدتاً به جانب رژیم صهیونیستی اسرائیل بوده و در این خصوص با جهان عرب ـ برای آزادی مردم مظلوم فلسطین ـ یکصدا شده است. و بالاخره؛ القای امید به مجاهدان راه حق، در افکندن ندای وحدت و همدلی میان مسلمانان جهان، مخالفت با جنگ و جنگبارگی و ... از دیگر جهتهای فکری همسو میان دو سرایندة یاد شده میباشد.