شاخصه‌های برجسته ادب پایداری در شعر معاصر ایران و عرب (با تکیه بر: سروده‌های سیدعلی موسوی‌گرمارودی و یحیی السماوی)

نویسندگان

1 استادیار، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران

2 دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.

3 استادیار،گروه الهیات و معارف‌اسلامی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران.

doi
10.22126/rp.2024.11055.1995
چکیده

پژوهش پیش‌رو، که با روش تحلیلی ـ توصیفی و استفاده از منابع مکتوب و معتبر کتاب­خانه‌ای انجام پذیرفته است، در نظر داشته تا با بررسی شاخصه‌های ادب پایداری با زمینة سروده‌های سید علی موسوی‌گرمارودی (از ایران) و یحیی السماوی (از عراق)، وجوه مشترک و اختصاصی این شاخصه‌ها و نیز چگونگی ساخت و پرداخت مضامین پایداری را توسط شاعران یاد شده به خواننده بنمایاند. آنچه از این جستجو به دست آمد به اختصار عبارت از آن است که: این دو سخنور برجستة ایرانی و عراقی، به واسطة سیطرة کشورهای غربی و مشخصاً آمریکا بر کشور ایران و عراق (و دیگر سرزمین‌های مسلمان‌نشین خاورمیانه) جهت چپاول منابع طبیعی آن‌ها در دهه‌های اخیر و نیز موقعیت سوق‌الجیشی این کشورها، زمینه‌های مشترکی در خلق مضامین پایداری داشته و شاخصه‌هایی که بدان‌ها پرداخته، تقریباً یکسان یا نزدیک به یک­دیگر بوده است. در این میان، السماوی به جهت اشغال دو دهه اخیر کشورش توسط آمریکا بیش­ترین اعتراض را متوجه دولتمردان این کشور و لطمات حیثیتی بر جای مانده از این تهاجم نموده است؛ حال آن­که سمت و سوی قلم موسوی‌گرمارودی عمدتاً به جانب رژیم صهیونیستی اسرائیل بوده و در این خصوص با جهان عرب ـ برای آزادی مردم مظلوم فلسطین ـ یک­صدا شده است. و بالاخره؛ القای امید به مجاهدان راه حق، در افکندن ندای وحدت و همدلی میان مسلمانان جهان، مخالفت با جنگ و جنگ‌بارگی و ... از دیگر جهت‌های فکری همسو میان دو سرایندة یاد شده می‌باشد.