تحلیل تطبیقی از تفاوتهای فضایی گذران اوقات فراغت در مناطق کلانشهر تهران نمونه موردی: منطقه 19 و 22
نویسندگان
1 استادیار گروه معماری، دانشگاه ایوان کی، ایوان کی، ایران
2 دانشجوی دکتری برنامهریزی محیطزیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی توریسم، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22059/jut.2022.317459.873چکیده
اوقات فراغت جزء جداییناپذیر زندگی روزمره است. امروزه اوقات فراغت عرصه اجتماعی نوینی است که در آن افراد بدون دغدغه میتوانند ارزشها و علائق خود را نمایان ساخته، قدرت و مقاومت خویش را به نمایش بگذارند و بهعنوان نمایندهای از طبقه اجتماعی خود اجرای نقش کنند. لیکن در این زمینه لازم است که موقعیت و پایگاه اجتماعی- اقتصادی افراد و ویژگی فردی آنان بهعنوان عامل تأثیرگذار در نوع سبک زندگی و درنهایت در نوع متفاوت نحوه گذران اوقات فراغت موردبررسی قرار گیرند. لذا تحقیق حاضر نهتنها به بررسی عوامل مؤثر بر میزان و نحوه گذران اوقات فراغت در مناطق موردمطالعه پرداخت، بلکه اولویتها و موانع گذران اوقات فراغت را نیز در مناطق 19 و 22 موردبررسی و شناخت قرار داد تا بدین طریق در ادامه بتواند به تحلیل کیفیت و سطوح دسترسی به کاربریهای گذران اوقات فراغت دست یابد و میزان برخورداری مناطق به آنها را مشخص نماید. در این راستا از مدلها، نرمافزارها و روشهای آماری متفاوت کمی و کیفی استفاده نمود تا برتری الگو و شیوههای فضاهای فراغتی و تفاوتهای آنها را در دو منطقه موردنظر با دو بافت متفاوت شهری یعنی جدید و میانی مشخص نماید. نتایج تحقیقات در بررسی رابطه بین جنس، سن، سطح تحصیلات و میزان درآمد بر اوقات فراغت نشان داد که میزان گذران اوقات فراغت در هر دو منطقه در بین مردان بیشتر از زنان میباشد. به ترتیب متغیر تحصیلات، متغیر درآمد و متغیر سن در منطقه 22 و متغیر درآمد، متغیر تحصیلات و متغیر سن در منطقه 19 دارای بیشترین میزان تأثیرگذاریها برگذران اوقات فراغت هستند. نکته دیگر رشد گذران شیوههای فردی و غیرفعال گذران اوقات فراغت در منطقه 19 به نسبت منطقه 22 به دلیل سطح کمتر برخورداری از کاربری اوقات فراغت، سطح پایین دسترسیها، عدم وجود بسترهای لازم فراغتی از نوع فعالیتهای فراغتی فضا محور میباشد.