تأثیر تمرینات آرامسازی پیشرونده عضلانی بر ترس از سقوط سالمندان
نویسندگان
1 گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران
2 گروه تندرستی و بازتوانی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 گروه بهداشت و طب ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22089/spsyj.2024.15839.2440چکیده
هدف: ترس از سقوط بهعنوان یک نگرانی دائمی عنوانشده که ممکن است فعالیتهای روزمره زندگی را برای سالمندان محدود سازد. این عامل همچنین با کاهش اعتمادبهنفس بهویژه در عملکردهای تعادلی سالمندان، میتواند منجر به ضعف عضلانی و بیتحرکی این افراد شود. هدف از تحقیق حاضر، بررسی تأثیر 8 هفته تمرینات آرامسازی پیشرونده عضلانی بر میزان ترس از سقوط سالمندان بود. مواد و روش ها: برای این منظور، تعداد 30 نفر از زنان سالمند به شکل در دسترس و بر اساس معیارهای ورود و خروج از تحقیق بهعنوان آزمودنی انتخاب شدند و به شکل تصادفی در دو گروه 15 نفری تقسیم شدند. میزان ترس از سقوط آنها با استفاده از پرسشنامه خودکارآمدی ترس از سقوط سالمندان (FES-I) مورد ارزیابی قرار گرفت. در ادامه، آزمودنیهای گروه تجربی به مدت 8 هفته (3 جلسه 45 دقیقهای در هفته) در یک برنامه تمرینات آرامسازی پیشرونده عضلانی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچگونه مداخلهای را دریافت نمیکرد. نمرات ترس از سقوط تمامی آزمودنیها پس از 8 هفته مجدداً مورد ارزیابی قرار گرفت و در نهایت، از آزمون تحلیل واریانس ترکیبی برای تجزیهوتحلیل اطلاعات بهدستآمده از تحقیق استفاده شد (05/0P≤). یافته ها: تحلیل نتایج تحقیق نشان داد یک اثر متقابل معنیدار بین زمان (پیشآزمون، پسآزمون) و گروه (کنترل و تجربی) در ارتباط با نمرات ترس از سقوط وجود دارد (05/0P<). همچنین مشخص شد اثر اصلی زمان و اثر اصلی گروه در ارتباط با متغیرهای تحقیق معنیدار میباشد (05/0>P). نتیجه گیری: بهطور کلی به نظر میرسد که اجرای تمرینات آرامسازی منجر به بهبود معنیدار در نمرات ترس از سقوط سالمندان میشود. بر این اساس توصیه میشود نقش این تمرینات در بهبود تواناییهای جسمی و روانی سالمندان بیشتر مورد توجه قرار گیرد.