تبیین مؤلفههای گردشگری خلاق پایدار در کریدورهای طبیعی شهری مطالعه موردی: محور زایندهرود اصفهان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 استادیار شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
3 استاد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22059/jut.2022.335139.986چکیده
با توجه به چالشهای گردشگری انبوه و فرهنگی و فشارهای رقابتی گردشگری و در نظر گرفتن مزایای مختلف توسعه خلاق گردشگری، شکی نیست که گردشگری خلاق نوعی پایدار از گردشگری در قرن بیست و یکم است. توسعه گردشگری خلاق در اصفهان به دلیل خشکسالی و کاهش جمعیت گردشگر بهویژه برای محور زایندهرود ضروری است. هدف از انجام پژوهش تبیین و اولویتبندی شاخصهای گردشگری خلاق پایدار در محور زایندهرود از دیدگاه کارشناسان و متولیان شهر اصفهان است. روش انجام پژوهش توصیفی، تحلیلی و پیمایشی است. بهمنظور تحلیل یافتهها از نرمافزار Spss و جهت اولویتبندی مؤلفههای گردشگری خلاق پایدار محور زایندهرود از تحلیل عاملی تأییدی در نرمافزار آموس استفادهشده است. نتایج حاصل نشان میدهد که در شاخصهای گردشگری خلاق پایدار بین کارشناسان و متولیان تفاوت معناداری وجود ندارد. نتایج حاصل از تحلیل عاملی تأییدی نشان میدهد، عوامل مدیریتی، اجتماعی و اکولوژیکی با بارهای عاملی بیش از 9/0 در اولویت اول قرار دارند و عامل کالبدی در اولویت دوم، عامل فرهنگی در اولویت سوم و عامل اقتصادی در اولویت چهارم قرار دارند، این بدین معنا است که هرچه متغیرهای گردشگری خلاق در محور زایندهرود ارتقاء یابد، تحقق توسعه پایدار بیشتر خواهد شد و تمایل گردشگران برای داشتن تجارب جدید، ارتباط با سنتهای محلی و استفاده از مهارتهای خلاقانه آنها برای حفاظت از محیط طبیعی و فرهنگی، عدالت و برابری اجتماعی و توسعه اقتصادی بیشتر خواهد شد. لذا فراهمسازی گردشگری خلاق در محور زایندهرود در جذب گردشگر حتی در زمان خشکی مؤثر خواهد بود و سبب ارتقاء توسعه پایدار شهری میگردد.