مصدریت یا مظهریت؛ واکاوی رابطۀ نفس با صور علمیه از صدرالمتألهین تا علامه طباطبایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، گروه حکمت، فلسفه و منطق، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.30513/ipd.2026.7328.1635چکیده
رابطۀ نفس با صور علمیه و تحلیل آن در حکمت اسلامی سابقهای دیرینه دارد. این پژوهش درصدد بررسی نقش نفس در رابطه با صور علمیه در حکمت اسلامی، با تمرکز بر دیدگاه صدرالمتألهین و علامه طباطبایی است. روش این مقاله تحلیلی - مقایسهای با استفاده از متون اصلی و تفاسیر فلسفی است. صدرالمتألهین با احداث مبانیای چون حرکت جوهری نفس، اصالت وجود و تجرد صور علمیه توانست اثبات کند نفس نسبت به صور جزئیه یعنی صورتهای حسی و خیالی، مصدر است و این نفس است که صورتهای جزئیه را ایجاد میکند و در صور عقلیه نقش نفس، مظهریت است. ملاصدرا با مصدر دانستن نفس در صورتهای جزئیه، بسیاری از اشکالات باب وجود ذهنی را پاسخ میدهد و راهحلهای فلسفی خود را مبتنی بر آن ارائه میکند. همچنین در این مقاله نشان دادهایم که فلاسفۀ متعددی از اندیشمندان متأخر از صدرالمتألهین در این مسئله تابع صدرالمتألهین بودهاند، اما علامه طباطبایی با توجه به تحلیل خاص خود دربارۀ ماهیت علم حصولی و با توجه به استحالۀ اتحاد قوه و فعل، نقش نفس را در تمام صور مظهریت دانسته است.