فراوانی ژنهای مقاوم به فلوروکینولونها در جدایههای بالینی پسودموناس آئروجینوزا با منشاء پلاسمیدی جدا شده از بیماران بستری در بیمارستان الزهرا(س) اصفهان
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 مرکز تحقیقات عفونتهای بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دستیار بیماریهای عفونی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 گروه بیماریهای عفونی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دستیار بیماریهای عفونی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.48305/jims.v40.i662.0124چکیده
مقدمه: تولید پروتئینهای مقاومت کینولونی وابسته به پلاسمید، مشکل عدیدهای در درمان عفونتها میباشد ولی تأثیر این پروتئینها در مقاومت آنتیبیوتیکی به قدر کافی بررسی نشده است. لذا این مطالعه با هدف تعیین فراوانی وجود این ژنها در جدایههای بالینی پسودموناس آئروجینوزا در بیمارستان الزهرا(س) اصفهان انجام گرفت.روشها: این مطالعهی مقطعی در سال 1398 و 1399 در بیمارستان الزهرا(س) اصفهان انجام گرفت. 100 نمونه که از نظر کشت پسودموناس آئروجینوزا مثبت بودند، از نظر وجود ژن qnrA ، qnrB و qnrS با روش (Polymerase chain reaction) PCR بررسی شده و فراوانی وجود این ژنها بر حسب بخش بستری و منبع نمونه تعیین گردید.یافتهها: از بین 100 نمونه پسوموناس آئروجینوزای بررسی شده، 56 مورد (56 درصد) حداقل واجد یک ژن qnr بودند. 13 مورد از این نمونهها حاوی دو ژن و یک مورد حاوی سه ژن qnr بود. فراوانی نوع ژن بر حسب بخش، اختلاف معنیدار داشته (001/0 > P) ولی تعداد ژن بر حسب بخش، اختلاف معنیدار نداشت (57/0 = P). فراوانی qnrA در تمامی نمونهها بیشتر از نوع qnrB و qnrS بود ولی نوع ژن بر حسب محل نمونهبرداری تفاوت معنیدار نداشت (36/0 = P). همچنین فراوانی تعداد ژن مشاهده شده بر حسب منبع نمونه، اختلاف معنیدار نداشت (98/0 = P).نتیجهگیری: یافتههای مطالعهی حاضر نشان داد، فراوانی ژنهای qnr در نمونههای مقاوم به فلوروکینولونها (PMQR) در پسومودوموناس آئروجینوزا بالا بوده و این عامل میتواند منجر به مقاومت ضدمیکروبی پیشرونده در بخشهای مختلف بیمارستانی گردد. لذا به نظر میرسد، توسعه تجویز منطقی آنتیبیوتیک در بیماران بستری، تأثیر قابل قبولی در کنترل گسترش مقاومت آنتیبیوتیکی باشد.